*
หนูน้อยหยุนอู้เป็นเด็กผู้หญิงที่ได้รับความนิยมที่สุดในโรงเรียนอนุบาล เพราะเธอหน้าตาน่ารัก พูดจาอ่อนหวาน และนิสัยนุ่มนวล เข้ากับคนง่าย
มีเด็กผู้ชายในโรงเรียนอนุบาลอยากเล่นพ่อแม่ลูกกับเธอ แต่เธอก็ปฏิเสธทุกคน
เพราะซ่งอวี่ไป๋เคยบอกไว้ว่า เธอเล่นพ่อแม่ลูกกับเขาได้แค่คนเดียว
ตอนหยุนอู้อายุ 4 ขวบ เธอก็เริ่มเรียนบัลเลต์ ตอนแรกเป็นเพราะเธอชอบ หยุนพ่อกับหยุนแม่เองก็สนับสนุนมาก
ซ่งอวี่ไป๋เคยมารอหยุนอู้เลิกเรียนด้วย เขานั่งรอเด็กหญิงตัวน้อยอยู่หน้าห้องเต้นรำ
เขาสวมชุดนักเรียนประถม ใบหน้าอ่อนเยาว์ดูเย็นชาเรียบเฉย แค่มองก็รู้แล้วว่าเขาไม่เหมือนเด็กผู้ชายคนอื่น
ในที่สุดประตูห้องเต้นรำก็เปิดออก หยุนอู้ตัวน้อยในชุดบัลเลต์สีชมพูก้าวออกมา
“พี่เสี่ยวไป๋ หนูเลิกเรียนแล้วค่ะ!”
“อืม”
ซ่งอวี่ไป๋ลุกขึ้นยืน บนหลังยังสะพายกระเป๋านักเรียนใบเล็ก เขาคลี่เสื้อคลุมตัวน้อยของหยุนอู้ที่ถืออยู่ในมือ แล้วสวมให้เธออย่างคล่องแคล่ว
เขาจูงมือเล็ก ๆ ของหยุนอู้ จากนั้นก็หยิบถุงใส่รองเท้าบัลเลต์ของเธอไปถือเองอย่างรู้หน้าที่ แล้วจูงเธอเดินออกไป
“กลับบ้านไปกินข้าวกัน”
ครูบัลเลต์ของหยุนอู้เดินออกมาพอดี เด็กหญิงตัวน้อยยังหันไปบอกลาคุณครูด้วย
ครูคนนั้นรู้จักซ่งอวี่ไป๋ ตั้งแต่หยุนอู้มาเรียนที่นี่ เด็กชายตัวน้อยคนนี้ก็มักจะแวะมาอยู่เป็นเพื่อนเธอ นั่งรออยู่ข้างนอกเสมอ
ตอนหยุนอู้อายุหกขวบกว่า เธอก็ต้องเข้าเรียนชั้นประถมปีที่หนึ่ง ส่วนตอนนั้นหยุนเยี่ยนอันกับซ่งอวี่ไป๋เรียนอยู่ชั้นประถมปีที่สี่