*
แม้หยุนเยี่ยนอันจะมองซ่งอวี่ไป๋เป็นเพื่อนสนิท แต่ต่อหน้าหยุนอู้ตัวน้อย เขาก็ต้องแสดงฐานะพี่ชายของตัวเองให้เห็นอยู่ดี
พูดง่าย ๆ ก็คือไม่ยอมแพ้นั่นแหละ
บนโต๊ะตัวเล็กตรงหน้าหยุนอู้ตัวน้อยมีแผ่นแป้งทอดกุ้งสดกับข้าวหน้าเนื้อสับหนึ่งชาม
หยุนเยี่ยนอันยังคงใช้ช้อนตักข้าวเติมใส่ชามให้นางไม่หยุด
ซ่งอวี่ไป๋ไม่ได้ใส่ใจพฤติกรรม “งี่เง่า” ของหยุนเยี่ยนอัน ทั้งที่ตัวเขาเองก็อายุเท่ากัน
เขากินอย่างสุภาพเรียบร้อย อีกทั้งไม่ได้ถือธรรมเนียมว่ากินข้าวแล้วห้ามพูด ดังนั้นเมื่อบิดามารดาหยุนชวนคุย เขาจึงตอบอย่างตั้งใจทุกครั้ง
“เยี่ยนอัน อย่าเลือกกินสิ ดูอวี่ไป๋เป็นตัวอย่าง ทั้งผักทั้งเนื้อก็กินหมด”
หยุนมารดาแสร้งทำหน้าขรึมกล่าว หยุนเยี่ยนอันมีแต่เนื้อยัดเต็มปาก ครั้นได้ยินก็ยังคีบผักมาใส่ปากหนึ่งคำพอเป็นพิธี
แววตาของซ่งอวี่ไป๋เผยความอิจฉาอยู่หลายส่วน ปกติที่บ้านเขามักนั่งกินข้าวคนเดียวบนโต๊ะอาหารตัวยาว
ตั้งแต่มารดาจากไป บิดาก็ยุ่งอยู่ตลอด จึงแทบไม่ได้กลับมาจากต่างประเทศ
ซ่งอวี่ไป๋หันไปมองหยุนอู้ตัวน้อยที่นั่งกินข้าวอย่างว่าง่ายอยู่ข้างกาย
นางกินข้าวเองอย่างเรียบร้อย มือข้างหนึ่งถือแผ่นแป้งชิ้นเล็ก อีกข้างกำช้อนตักข้าวหน้าเนื้อ
หยุนอู้ตัวน้อยสังเกตเห็นว่าซ่งอวี่ไป๋กำลังมองนาง จึงหันไปมองเขาเช่นกัน นึกว่าเขาอยากกินแผ่นแป้งกุ้งสดในมือนาง
เด็กน้อยแก้มยุ้ยจึงยื่นแผ่นแป้งกุ้งชิ้นใหญ่ที่กัดไปแล้วคำหนึ่งให้เขา
“พี่ก้อกิน”
ซ่งอวี่ไป๋ “……”
เขารู้ว่านางอยากพูดว่า “พี่ชายกินสิ” แต่ฟันของนางยังขึ้นไม่ครบ ไม่เข้าใจอะไรนัก แน่นอนว่าจึงพูดได้ไม่ชัดถ้อยชัดคำ
“อู้เอ๋อร์ นี่เป็นของที่หนูกินแล้ว เอาให้พี่อวี่ไป๋ไม่ได้นะ”