*
หยุนอู้ไม่เคยสัมผัสความรู้สึกเช่นนี้มาก่อน กลิ่นหอมจาง ๆ จากกายเขาลอยมาแตะปลายจมูก
ทว่ามือของเขากลับออกแรงหนักเป็นพิเศษ กดท้ายทอยนางไว้จนขยับไม่ได้ กระทั่งผ่านไปหลายอึดใจ ลู่จิ้งจือจึงค่อยก้มตัวผละออกมา
แววตาของลู่จิ้งจือเข้มขึ้นเล็กน้อย เขาข่มใจ เม้มริมฝีปากบางเบา ๆ
หวาน...
เมื่อครู่เขาเผลอลองชิมอย่างไร้เหตุผล ตามปกติแล้วเรื่องเช่นนี้ไม่ใช่นิสัยของเขาเลย แต่กลับได้ลิ้มรสความหวานเสียแล้ว...
ดวงตาพร่ามัวของหยุนอู้ยังคงแดงระเรื่อ พลันรู้สึกว่าหางปลามีบางอย่างผิดปกติ
นางก้มมอง เห็นหางปลายาวค่อย ๆ เลือนหายไป จากนั้นก็กลายเป็นขาเรียวขาวคู่หนึ่ง นางหดขาที่เพิ่งงอกออกมาอย่างหวาดกลัว
เสื้อผ้าท่อนบนของนางเป็นส่วนเดียวกับหางปลา เมื่อหางปลาหายไป เสื้อผ้าจึงหายตามไปด้วย
หยุนอู้รู้สึกเย็นวาบ รีบใช้แขนเรียวทั้งสองข้างกอดตัวเองไว้ แล้วขดตัวนั่งอยู่บนเสื้อคลุมตัวนั้นอย่างกระวนกระวาย
“เมื่อครู่คือการแนบชิด เป็นสิ่งที่ช่วยให้เจ้ามีขาคู่หนึ่งได้ ตำราโบราณเขียนไว้ไม่ผิดจริง ๆ”
เสียงของลู่จิ้งจือทุ้มต่ำ ดวงตาคู่หนึ่งจับจ้องเงือกสาวผู้งดงามและบอบบาง
แววตาของเขาหม่นลงเล็กน้อย
เสื้อคลุมสีดำขับให้ผิวของนางขาวผ่องยิ่งขึ้น เส้นผมยาวบดบังสายตาไปกว่าครึ่ง ทำให้ภาพตรงหน้าพร่าเลือน ชวนให้เกิดความคิดร้าย ๆ ขึ้นมา
โดยเฉพาะตอนที่นางยังเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาหวาดหวั่น...
ลู่จิ้งจือถอดเสื้อคลุมตัวนอกของตนออกอย่างเงียบงัน แล้วคลุมลงบนกายหยุนอู้
การแนบชิดทำให้มีขาคู่หนึ่งได้หรือ?