*
หยุนอู้ซึ่งสวมเสื้อคลุมของลู่จิ้งจือนั่งอยู่บนเตียง ผมยาวหนานุ่มยังชื้นอยู่บ้าง นางมองชุดเสื้อผ้าข้างกายด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม
ก่อนหน้านี้มีหญิงสาวคนหนึ่งอ้างว่ามาจากร้านตัดเย็บเสื้อผ้า นำชุดมาให้นางแล้วก็รีบจากไป
แต่หยุนอู้...ใส่ไม่เป็นเลยสักนิด
“นี่...ทำไมถึงไม่เหมือนกันเลยนะ...”
เงือกน้อยที่เพิ่งได้พินิจเสื้อผ้าของมนุษย์อย่างละเอียดเป็นครั้งแรกเอ่ยขึ้นด้วยความประหลาดใจ
ในมือนางถือของชิ้นหนึ่งที่มีผ้าน้อยนิด แถมยังมีสายผูกห้อยอยู่หลายเส้น แววตาเต็มไปด้วยความฉงน
ตอนอยู่ในทะเล นางสวมเสื้อผ้าที่เป็นชิ้นเดียวกับหางปลา คล้ายสาหร่ายทะเล ใส่แล้วไม่หนาวเลยสักนิด ทั้งยังสัมผัสลื่นมือ เสื้อผ้าชุดนี้ไม่เหมือนกับที่นางเคยสวมมาก่อนเลย
ทันใดนั้น เสียงทุ้มต่ำไพเราะเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
“เหตุใดยังไม่เปลี่ยนเสื้อผ้าอีก?”
หยุนอู้เงยหน้ามอง ลู่จิ้งจือปรากฏตัวขึ้นตั้งแต่เมื่อใดไม่รู้ ด้านหลังฉากกั้นที่อยู่หลังเขาดูเหมือนจะมีประตูบานหนึ่ง
“ข้าใส่ไม่เป็น...”
หยุนอู้ตอบเสียงแผ่ว มือไม้เก้กัง มือหนึ่งหยิบเสื้อชั้นในสีเขียวหยก อีกมือจับเสื้อตัวในสีพื้น ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรต่อ
แววตาของลู่จิ้งจือยากจะอ่าน เขาเพียงมองหยุนอู้อย่างเงียบงัน
เสื้อคลุมที่นางสวมอยู่หลวมลงมากแล้ว มองเห็นผิวขาวผ่องรำไร
ขณะที่หยุนอู้กำลังจนปัญญา จู่ ๆ ลู่จิ้งจือก็เอ่ยว่า