*
รัตติกาลเงียบสงัด ทว่าในวังใต้พิภพของเผ่าปีศาจกลับสว่างไสวไปด้วยแสงโคม ภายในท้องพระโรงมีราชาปีศาจกับราชินีปีศาจนั่งอยู่
ทั้งสองเป็นราชาปีศาจผู้ชั่วร้ายกับราชินีปีศาจผู้ร้ายกาจแห่งเผ่าปีศาจ มีแผนการเจ้าเล่ห์มากมาย ทั้งยังยกตนว่าเป็นคนชั่วร้ายอันดับหนึ่งในสามภพ
บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหาร แม้จะบำเพ็ญจนไม่ต้องกินก็ยังมีชีวิตอยู่ได้ แต่ชาวเผ่าปีศาจก็ยังคงนิสัยชอบกินอาหารเอาไว้
ราชินีปีศาจนั่งอยู่ข้าง ๆ มือถือกระจกวิเศษบานนั้น พลางลองพูดใส่กระจกอีกครั้งว่า
“กระต่าย กระต่าย ได้ยินแล้วขานรับด้วย ได้ยินแล้วขานรับด้วย...”
ทว่ากระจกวิเศษเพียงวูบแสงขึ้นมาคราหนึ่ง ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ เลย ราชินีปีศาจขมวดคิ้ว ก่อนวางกระจกลง
“ข้าเรียกตั้งหลายรอบก็ยังไม่ตอบ กระจกวิเศษก็ตรวจจับพลังปีศาจของกระต่ายไม่ได้ ต้องทำหายระหว่างทางแน่!”
“ฮูหยิน ฮูหยิน รีบกินข้าวเถิด หอมมากเลย!”
ราชาปีศาจสวมชุดคลุมสีดำ คอยตักอาหารป้อนราชินีปีศาจอย่างกระตือรือร้น แต่กลับถูกนางผลักออกอย่างหงุดหงิด
“ไปให้พ้น ๆ! ข้ากำลังคิดเรื่องกระต่ายโง่นั่นอยู่ ตอนนี้ถูกจับไปสวรรค์แล้วไม่ใช่หรือ ไหนว่าเจ้ากระต่ายวิ่งเร็วกันนักหนา?”
“โธ่ นั่นเทพผู้สูงส่งฉีเหยียนเชียวนะ”
ราชาปีศาจก้มหน้ากินอาหารสองคำอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นก็ถอนหายใจยาวแล้วกล่าวว่า
“ต่อให้เราสองคนร่วมมือกันก็ยังสู้เขาไม่ได้ แล้วกระต่ายจะหนีพ้นได้อย่างไร?”
“ก็จริง ตอนนั้นพอเจ้าเห็นฉีเหยียนมา เจ้าก็หลบอยู่ข้าง ๆ แล้วรีบลากข้าหนีทันที ขอบใจนะสามี”