*
กลางวันผลัดเปลี่ยน กลางคืนลาลับ ดาวจวินเหม่ารี่รับหน้าที่ดูแลรุ่งอรุณ ส่งเสียงขันประกาศว่าวันใหม่ได้มาถึงแล้ว
หยุนอู้ที่นอนอยู่บนเตียงสัมผัสได้ถึงแสงสว่างจ้าซึ่งส่องลอดเข้ามาจากนอกหน้าต่าง เปลือกตาขยับเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ ลืมขึ้น
ตำหนักบรรทมอันมืดสลัวบัดนี้สว่างไสวแล้ว เช้าวันที่สองมาถึง ทว่าหนึ่งวันบนสวรรค์เท่ากับหนึ่งปีบนโลกมนุษย์ สำหรับแดนสวรรค์หนึ่งวันมีสิบสองชั่วยาม แต่บนโลกมนุษย์กลับผ่านไปแล้วสิบสองเดือน
“อืม...”
กระต่ายปีศาจน้อยหลับสบายเหลือเกินเมื่อคืน นางยืดตัวอย่างเกียจคร้านบนเตียง ก่อนจะลุกขึ้นนั่ง
ก้มลงมอง นางจึงเพิ่งสังเกตว่าบนตัวมีผ้าห่มบางสีเรียบคลุมอยู่ตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้ ชุดนอนเองก็เปลี่ยนเป็นกระโปรงเอวคอดสีเหลืองห่านตัวหนึ่ง
หยุนอู้ยังพบว่าหางของตนโผล่ออกมาแล้ว จึงรีบลุกจากเตียง ก่อนจะใช้พลังปีศาจเล็กน้อยเก็บหางฟูฟ่องกลับเข้าไป
“อาจารย์?”
นางลุกขึ้นกวาดตามองรอบด้าน แต่กลับไม่เห็นเงาของฉีเหยียน
ทันใดนั้น จมูกอันไวต่อกลิ่นก็ได้กลิ่นหอมบางอย่าง
หยุนอู้รีบเดินตามกลิ่นไป เห็นข้าวต้มกับกับข้าววางอยู่บนโต๊ะหยกขาวตัวเล็ก
ว้าว มีหัวไชเท้าแห้งดองด้วยแฮะ
พอนางนั่งลง ก็เห็นว่าบนโต๊ะว่างเปล่ามีอาคมสายหนึ่งเขียนอยู่ จึงลองเอื้อมมือไปแตะดู
บนหน้าโต๊ะเรียบโล่งพลันปรากฏแสงสีฟ้าอ่อน ตัวอักษรหลายตัวค่อย ๆ ลอยขึ้นมา
“อาจารย์ไปประชุมราชสำนัก อีกสักพักจึงกลับ สิ่งนี้คือป้ายหยกประจำกายของข้า เจ้าจงพกติดตัวไว้”
เมื่อหยุนอู้อ่านตัวอักษรเหล่านั้นออกทีละตัว อาคมบนโต๊ะจึงสลายไป แล้วป้ายหยกเนื้อเนียนกลมเกลี้ยงเปล่งประกายงดงามก็ปรากฏขึ้นบนโต๊ะอย่างไร้ที่มา