*
นับตั้งแต่วันนั้น หยุนอู้ก็กลายเป็น “คนดัง” ของวิทยาลัยไปเสียแล้ว
ไม่รู้ว่าใครเอาเรื่องที่วันนั้นซูจิ่งเฉิน ซืออวี้ และเพื่อนนักเรียนจี้หมิงเซวียนมาหาเธอไปโพสต์ลงเว็บบอร์ด จนเกิดกระแสฮือฮาขึ้นทันที
สภานักเรียนจัดงานเลี้ยงบนเรือสำราญ หลินเสี่ยวเสี่ยวก็ลากหยุนอู้ไปร่วมงานด้วย
วิทยาลัยชนชั้นสูงนี่ดูเหมือนจะชอบจัดงานพบปะสังสรรค์แบบนี้เป็นพิเศษ
อย่างไรเสีย เงินทุนของพวกเขาก็มาจากบ้านของคุณชายคุณหนูในวิทยาลัยเหล่านี้ทั้งนั้น จึงต้องทำให้ชีวิตในรั้ววิทยาลัยของพวกเขามีสีสัน
แต่หยุนอู้ไม่ค่อยชอบนัก อาจเป็นเพราะยังติดใจเรื่องที่ถูกจูบโดยไม่เต็มใจในงานเต้นรำครั้งก่อน
งานเลี้ยงบนเรือสำราญครั้งนี้ เธอจึงนั่งอยู่ตรงมุมห้อง ไม่กล้าลุกเดินไปไหนเลย
หลายคนกำลังดื่มเหล้าและเต้นรำอยู่บนฟลอร์ตรงกลาง ส่วนหยุนอู้นั่งอยู่ตรงมุมห้องคนเดียว ยึดโซฟาทั้งแถบไว้อย่างสบายใจ
หลินเสี่ยวเสี่ยวเพิ่งเต้นอย่างเร่าร้อนกลับมาจากฟลอร์ สวมชุดเดรสสีแดงเพลิง ถือแก้วเหล้าเดินตรงมาหาหยุนอู้
“หยุนอู้ ไม่ไปเต้นเหรอ?”
“ไม่ล่ะ ไม่เอาดีกว่า...”
หยุนอู้ถือแก้วแชมเปญไว้ในมือ ก่อนส่ายหน้าปฏิเสธ หลินเสี่ยวเสี่ยวรู้จักนิสัยเธอดี จึงไม่ได้บังคับ
“งั้นก็นั่งอยู่ตรงนี้นะ อย่าดื่มเยอะล่ะ”
หลินเสี่ยวเสี่ยวกำชับ เมื่อเห็นหยุนอู้พยักหน้าอย่างว่าง่าย พลางกอดแก้วแชมเปญไว้แล้วจิบทีละนิดอย่างระมัดระวัง
จู่ ๆ เธอก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเลี้ยงลูกสาวอยู่
เดิมทีหลินเสี่ยวเสี่ยวอยากอยู่เป็นเพื่อนหยุนอู้ แต่สุดท้ายก็ทนเสียงเรียกจากฟลอร์เต้นรำไม่ไหว เธอถือแก้วเหล้าที่เติมจนเต็ม บิดเอวเดินกลับไปสนุกต่อ
หยุนอู้นั่งเงียบ ๆ อยู่ที่เดิม ราวกับเสียงอึกทึกโดยรอบไม่เกี่ยวข้องกับเธอเลย
เธอรู้สึกเพียงว่าแชมเปญในมือหอมละมุน จิบทีละนิดแล้วไม่ค่อยสะใจนัก จากนั้นจึงยกดื่มไปอึกใหญ่
“ดื่มน้อย ๆ หน่อย”
เสียงทุ้มไพเราะอันคุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับมือใหญ่เรียวยาวแข็งแรงที่ปรากฏในสายตา ก่อนจะแย่งแก้วเหล้าไปจากมือเธอ
หยุนอู้เงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นเสินหวยมาอยู่ข้างกายตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ แสงไฟรอบตัวส่องลงบนใบหน้าหล่อเหลาเป็นพิเศษของเขา