*
“งั้นฉันไม่หล่อเหรอครับ? พี่ไม่ชอบผมหรือครับ?”
เขาเอ่ยตัดพ้อ ก่อนจะโน้มตัวลงมาใกล้หยุนอู้ ใบหน้าหล่อเหลาหาที่เปรียบมิได้ปรากฏตรงหน้าเธอ
เขามักสวมแว่นกรอบทอง แต่งเครื่องแบบเรียบร้อย ดูอบอุ่นราวหยกงาม ทั้งยังมีท่าทีสูงศักดิ์และเย็นชา
หยุนอู้เป็นคนชอบมองหน้าตาดีอยู่แล้ว พอเสินหวยก้มหน้าให้เธอมองใบหน้าเขา แก้มของเธอก็พลันร้อนผ่าวขึ้นมา
เมื่อเห็นแววตาหม่นหมองของเสินหวย เธอก็คิดว่าเขาคงกำลังหึง และคิดว่าพี่สาวอย่างเธอไม่ชอบเขา
ถึงอย่างไรเสินหวยก็เสียแม่ไปตั้งแต่เด็ก เขาคงขาดความรักความอบอุ่นจากครอบครัวมาก ถึงได้ดูไม่มั่นใจและหวั่นไหวอยู่เสมอ
เสินหวยตรงหน้าเหมือนลูกสุนัขเชื่อง ๆ ว่าง่าย ที่ก้มหน้าลงมาให้เธอ ระดับนี้พอดีกับที่หยุนอู้จะลูบหัวเขาได้
หัวใจของหยุนอู้อ่อนยวบ เธอยื่นมือออกไปลูบเรือนผมของเสินหวยอย่างแผ่วเบา
กลัวว่าเสินหวยจะคิดว่าเธอไม่ชอบเขาในฐานะน้องชาย เธอจึงยิ้มอ่อนโยนแล้วปลอบเขา
“อาหวยหล่อที่สุดเลย พี่ชอบอาหวยที่สุด”
เสินหวยก้มศีรษะอย่างว่าง่าย ปล่อยให้หยุนอู้ลูบผม ดวงตาที่หลุบต่ำฉายแววสุขสมราวกับกำลังดื่มด่ำกับสัมผัสนั้น
อืม เขาก็ชอบอาอู้ที่สุดเหมือนกัน
เมื่อหยุนอู้ชักมือกลับ เสินหวยจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นและยืดตัวตรงอย่างอาลัยอาวรณ์
“พี่ขึ้นไปพักก่อนนะครับ เดี๋ยวผมทำอาหารเอง”