*
“ไม่รู้ว่าเมื่อไรท้องถึงจะเริ่มโตให้เห็นเสียที...”
ภายในห้องบรรทม อานูสยกมือขึ้นลูบหน้าท้องของหยุนอู้อย่างแผ่วเบา ดวงตาสีน้ำตาลฉายแววอ่อนโยนและยินดี
แต่หยุนอู้กลับใจลอยและกระวนกระวาย หลังจากกินมื้อเย็นเมื่อครู่นี้ นางก็อาเจียนอย่างหนัก จนต้องเรียกหมอมาตรวจ ถึงได้รู้ว่าตั้งครรภ์แล้ว
ระบบเสี่ยวไป๋ก็ยังติดต่อไม่ได้ แม้อานูสจะรูปงามและดีกับนางมากในทุกด้าน นอกจากความยึดติดและความหวงแหนที่มากเกินไปก็ตาม
แต่นี่เป็นครั้งแรกที่หยุนอู้มาทะลุมิติในโลกแห่งนี้ เมื่อต้องเผชิญกับความเป็นไปได้ว่าอาจไม่ได้กลับไปอีก นางก็เริ่มหวาดกลัวขึ้นมา ดวงตาแดงก่ำในชั่วพริบตา
“อยู่เลี้ยงลูกของเรา อยู่ข้างกายข้าได้หรือไม่...”
เสียงของอานูสทุ้มต่ำ น้ำเสียงแทบจะเป็นการวิงวอนอย่างนอบน้อมที่สุด หยุนอู้ตาแดงเรื่อ แต่ก็ยังส่ายหน้า
“ข้าไม่ใช่คนที่นี่ ไม่ช้าก็เร็วข้าต้องกลับไป ท่านปล่อยข้าไปเถิด...”
“ไม่มีทาง”
อานูสกำมือแน่น เอ่ยเสียงขรึม ไหล่ของหยุนอู้สั่นไหว นางตาแดงเรื่อและไม่พูดต่ออีก
นับตั้งแต่หยุนอู้ตั้งครรภ์ อานูสก็คอยจับตาดูนางใกล้ชิดยิ่งกว่าเดิม ทุกหนแห่งด้านนอกห้องบรรทมมีคนเฝ้าอยู่
หลังเข้าเฝ้าขุนนางเสร็จ อานูสก็จะกลับมาที่ห้องบรรทม แทบจะอยู่ข้างกายหยุนอู้ไม่ห่าง