*
เสี่ยวไป๋ ระบบจากสำนักงานจัดการมิติ ในที่สุดก็ได้ต้อนรับการกลับมาของเทพสูงสุดอานูสและหยุนอู้
“ฮือ ๆ ๆ ใต้เท้าเทพสูงสุด! คนงาม—แค่ก! โฮสต์คนงาม! ในที่สุดพวกคุณก็กลับมาแล้ว!”
เสี่ยวไป๋กระพือปีกอวบอ้วนอย่างยากลำบาก บินมาหยุดตรงหน้าหยุนอู้ ก่อนจะร่ำไห้น้ำตานองอย่างเกินจริง
“เสี่ยวไป๋คนนี้เป็นห่วงใต้เท้าเทพสูงสุดกับโฮสต์มากจริง ๆ กินไม่ได้นอนไม่หลับ คิดจนหัวแทบแตกทุกวันเลยนะ…”
“กินไม่ได้นอนไม่หลับเหรอ?”
น้ำเสียงของหยุนอู้ฟังดูไม่ค่อยเชื่อนัก เธอจิ้มศีรษะของระบบเสี่ยวไป๋ที่อ้วนขึ้นอย่างเห็นได้ชัดหลายเท่า
“ก่อนที่ฉันกับอานูสจะเข้าไปในโลกทะลุมิติหลายโลก ดูเหมือนนายยังไม่อ้วนขนาดนี้นี่…”
“นี่เป็นความอ้วนเพราะคิดถึงต่างหาก ความอ้วนเพราะคิดถึง…”
เสี่ยวไป๋หัวเราะแห้ง ๆ อย่างกระอักกระอ่วน ก่อนจะคิดพุ่งเข้าไปซุกอกโฮสต์คนงาม
แต่กลับถูกอานูสที่ยืนอยู่ข้างหยุนอู้ยกมือขวางไว้ สายตาเย็นเยียบกวาดมองมา ทำเอาเสี่ยวไป๋รีบถอยหลังไปหลายก้าว
“ใต้เท้าเทพสูงสุด พวกท่านกับโฮสต์จะไปโลกทะลุมิติหลายโลกอีกหรือขอรับ?”
“ฉันกับอาอู้ตัดสินใจกลับไปโลกปัจจุบันก่อน ฉันเองก็ควรเรียนรู้การใช้ชีวิตในโลกปัจจุบันให้ดีเสียที”
อานูสเอ่ยเสียงเบา มือที่กุมมือหยุนอู้ไว้ไม่มีทีท่าว่าจะคลายออกแม้แต่น้อย
ถึงจะผ่านโลกมามากมาย หยุนอู้ก็ยังไม่ลืมจุดประสงค์แรกเริ่มที่เข้ามาในสำนักงานใหญ่อันรวดเร็ว
“เสี่ยวไป๋ เงินของฉันล่ะ?”
หยุนอู้แบมือไปทางเสี่ยวไป๋ เจ้าตัวก็เข้าใจทันที รีบส่งบัตรธนาคารให้เธอ