*
หลังจากนั้นทั้งสองก็วุ่นวายกันต่ออีกหนึ่งชั่วยาม ฉีเหยียนทั้งร่ายเวทให้นาง ทั้งนวดท้องให้ ในที่สุดหยุนอู้ก็รู้สึกไม่ทรมานเท่าเดิมแล้ว
นางสวมชุดนอนนอนอยู่บนเตียง ส่วนฉีเหยียนยังคงนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียง
ฝ่ามือใหญ่ที่อบอุ่นและเปี่ยมพละกำลังของเขายังคงวางอยู่บนท้องนาง นวดคลึงด้วยแรงพอเหมาะ พร้อมถ่ายเทพลังเทพเข้าสู่ฝ่ามือไม่ขาดสาย
“ต่อไปยังกล้าวิ่งหนีไปโดยไม่พูดไม่จาอีกหรือไม่?”
“เห็นชัด ๆ ว่าท่านแอบอ้างชื่ออาจารย์มาหลอกข้าก่อน!”
กระต่ายปีศาจน้อยที่เพิ่งฟื้นเรี่ยวแรงได้บ้างพลันส่งเสียงฮึดฮัด พร้อมแยกเขี้ยวใส่ทันที
แววตาของฉีเหยียนอ่อนโยนลงหลายส่วน อาอู้ของเขามีรากรักแล้ว แต่ก็ไม่ได้ต่อต้านเขามากนัก
ดูท่านางเองก็คงชอบเขา เพียงเพราะเพิ่งมีรากรัก อีกทั้งยังรู้เรื่องที่เขาหลอกลวงนางเข้า จึงยังไม่ทันตระหนักได้ในชั่วขณะ
“ขอโทษ เรื่องก่อนหน้านี้เป็นความผิดของข้า ข้าอยากให้อาอู้มาเป็นฮูหยินของข้ามากเกินไป ถึงได้หลอกอาอู้”
“ฮู...ฮูหยินอะไรกัน? ข้าบอกแล้วว่าจะกลับเผ่าปีศาจ...”
ตอนนี้หยุนอู้รู้ความหมายลึกซึ้งของเรื่องนั้นแล้ว แก้มขาวผ่องแต้มสีระเรื่อ นางกอดหมอนไว้พลางพูดอย่างขุ่นเคือง
“ไม่แต่งแล้ว ไม่แต่งแล้ว ต่อไปข้าก็เป็นกระต่ายปีศาจน้อยของข้า ส่วนท่านก็เป็นจอมเทพของท่าน ต่างคนต่างอยู่...”
“ราชาปีศาจกับราชินีปีศาจย่อมหวังให้เจ้าหาที่พึ่งอันแข็งแกร่งแก่เผ่าปีศาจ เพื่อให้ปีศาจน้อยนับไม่ถ้วนในเผ่ารอดพ้นจากการถูกผู้อื่นรังแก”