*
หลังเซียวหรงจิ่งกับหยุนอู้แต่งงานกันได้หนึ่งปี เขาจึงหยุดดื่มยาคุมกำเนิด
ช่วงเวลานั้นแคว้นมีความมั่นคงและรุ่งเรืองที่สุด บ้านเมืองสงบสุขทั่วหล้า
ใคร ๆ ต่างกล่าวว่าช่วงสามเดือนแรกหลังแต่งงานเป็นเวลาแห่งความหวานชื่น แต่สำหรับฮ่องเต้และฮองเฮาแห่งแคว้นเซียวกลับไม่เหมือนกัน เพราะพวกเขาหวานชื่นกันอยู่ทุกวัน
เซียวหรงจิ่งไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจ ถึงแม้จะหยุดดื่มยาคุมกำเนิดแล้ว เขาก็ยังคิดเข้าข้างตัวเองว่าในเมื่อดื่มยามาเกือบหนึ่งปี เพิ่งหยุดไปได้ไม่นาน อย่างน้อยก็คงต้องรออีกนานกว่าจะเห็นผล
เขาจึงยังคงคลอเคลียหยุนอู้ไม่ต่างจากเมื่อก่อน
สองเดือนผ่านไปอย่างเรียบง่าย กระทั่งวันหนึ่งระหว่างมื้อค่ำ หยุนอู้ก็รู้สึกไม่สบายตัวอย่างมาก
เซียวหรงจิ่งเป็นกังวลจึงให้หมอหลวงมาตรวจชีพจร
เดิมทีคิดว่านางคงเป็นหวัดเพราะอากาศเปลี่ยนหลังฤดูหนาว ใครจะคิดว่านางจะตั้งครรภ์
“หืม? ข้าตั้งครรภ์แล้วหรือ?”
หยุนอู้ซึ่งเอนพิงหมอนนุ่มถามอย่างประหลาดใจ จากนั้นก็เห็นหมอหลวงชราพยักหน้ายืนยัน
นางถึงค่อย ๆ ตระหนักได้ว่าในใจทั้งตกใจทั้งยินดี มือจึงลูบหน้าท้องผ่านผ้าห่มเบา ๆ
“เร็วขนาดนี้เชียว...”
เซียวหรงจิ่งที่นั่งอยู่ข้างเตียงมีสีหน้าซับซ้อน เขาตบแก้มตัวเองเบา ๆ
เขาเพิ่งหยุดดื่มยาคุมกำเนิดได้สองเดือน เดิมคิดว่าคงต้องรออีกหลายเดือนกว่าจะตั้งครรภ์ ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้...
ช่างเถิด ช่างเถิด เขาได้ใช้ชีวิตสองคนกับอาอู้มานานพอแล้ว ถึงเวลามีทายาทเสียที ไม่อย่างนั้นเหล่าขุนนางที่เร่งรัดให้มีพระโอรสคงร้อนใจจนเป็นลมไปกันหมด
หลังจากซักถามหมอหลวงเรื่องการตั้งครรภ์แล้ว เซียวหรงจิ่งจึงให้เขาออกไป