(หมายเหตุ: ช่วงต้นเรื่องเปิดด้วยการเล่าย้อนความหลัง โลกในครั้งนี้กำหนดให้นางเอกทะลุมิติมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เนิ่น ๆ แต่เนื้อเรื่องเริ่มขึ้นหลังจากนางเติบโตแล้ว)
*
ภายในห้องที่มีแสงไฟสลัว เครื่องเล่นแผ่นเสียงซึ่งมักเปิดอยู่เป็นประจำในวันวาน บัดนี้ก็หยุดลงแล้วเช่นกัน
หญิงงามร่างเล็กในชุดนอนผ้าฝ้ายถอยหลังอย่างสั่นเทาไปสองก้าว แต่ด้านหลังเป็นเตียง จะถอยหนีก็ทำไม่ได้
“ลู่จั๋ว...”
เสียงของนางสั่นพร่าเล็กน้อย นุ่มนวลหวานใส ฟังไพเราะไม่ต่างจากเจ้าตัวที่ดูอ่อนหวาน
ชายตรงหน้าสวมเครื่องแบบทหารกับรองเท้าบูตหนังสีดำ เสื้อผ้าสีดำเผยให้เห็นเอวคอดและรูปร่างช่วงบนกว้างกว่าช่วงล่าง บนบ่ากว้างคลุมทับด้วยเสื้อคลุมสีดำตัวหนึ่ง
ใบหน้าของชายหนุ่มคมเข้มและได้รูป คิ้วกระบี่ ดวงตาดุจดวงดาว ทุกส่วนล้วนหล่อเหลาได้รูป ริมฝีปากบางเม้มแน่น แผ่บรรยากาศเย็นชาและเหี้ยมเกรียมออกมาโดยธรรมชาติ
“อาอู้ เหตุใดถึงอยากแต่งงานกับคนอื่นเล่า?”
เสียงของชายหนุ่มเย็นใส ลึกล้ำดุจรัตติกาล ขณะค่อย ๆ เดินเข้ามาอย่างไม่เร่งรีบ เขาก็ถอดถุงมือหนังสีดำออกจากมือไปด้วย
มือคู่นั้นเรียวยาว ข้อนิ้วชัดเจน งดงามอย่างประหลาด และเข้ากันได้ดีกับเครื่องแบบทหารประดับยศที่เขาสวมอยู่
“ไม่ใช่... ข้าไม่ได้...”
เด็กสาวผิวขาวสะอาดยังไม่ได้สวมรองเท้า นางอ้ำอึ้งจนพูดคำอธิบายไม่ออก
แต่เพียงชั่วพริบตา ชายหนุ่มผู้แผ่แรงกดดันอย่างรุนแรงก็ผลักนางลงบนเตียงด้านหลัง
ในช่วงที่ทุกสิ่งหมุนคว้าง นางสัมผัสได้ถึงโทสะที่คุกรุ่นอยู่ในใจเขา
“ฮือ ๆ...”
หญิงงามบอบบางพูดเสียงสะอื้น หางตาแดงเรื่อ เพราะริมฝีปากสีชมพูของนางถูกกัดจนแตก
“อาอู้ ต่อให้เจ้าจะแต่งงาน ก็แต่งได้กับข้าคนเดียว...”
“อย่าคิดหนี...”
นางมึนงงจนได้ยินเพียงประโยคสุดท้าย หัวใจเต้นดังสนั่นราวกับจะทำให้หูอื้อ