*
ยังดีที่ทีมงานคนอื่นกำลังวุ่นอยู่กับงาน จึงไม่มีใครสนใจทางนี้
แต่ฉินเยี่ยนกลับดูราวกับไม่ได้รับผลกระทบจากคำพูดของฟู่หานจือแม้แต่น้อย เขาเพียงยิ้มให้อวิ๋นอู้อย่างอ่อนโยน
“เอาเถอะ จริง ๆ แล้วผมแค่อยากชวนผู้ช่วยคนเก่งของคุณมาอยู่ทีมผมเท่านั้นเอง”
“ฉันเหรอคะ?”
อวิ๋นอู้ชี้ตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อ ดวงตาคู่สวยกลมโต ริมฝีปากสีชมพูอ่อนเผยอเล็กน้อย
แววตาของฟู่หานจือมืดลงนิด ๆ อืม...น่ารักจัง ที่รักของเขาช่างดูดีเหลือเกิน
ผู้จัดการเกาศีรษะ ก่อนจะเชื่อคำพูดของฉินเยี่ยนสนิทใจ
“ไม่ได้หรอกครับ กว่าจะหาผู้ช่วยที่หานจือพอใจได้สักคนไม่ง่ายเลย ไว้คราวหน้าถ้ามีโอกาส ผมจะแนะนำคนอื่นให้แล้วกันนะ ไม่ต้องเกรงใจ!”
ระหว่างที่ผู้จัดการกำลังพูดคุยอย่างเกรงใจกับฉินเยี่ยน ฟู่หานจือก็หันไปบอกอวิ๋นอู้
“ไปกันเถอะ ตอนเย็นยังมีธุระ”
อวิ๋นอู้นึกว่าตอนเย็นฟู่หานจือยังมีงาน จึงรีบเดินตามเขาออกไป
*
ฟู่หานจือเป็นคนขับรถ ส่วนเธอนั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ
เครื่องปรับอากาศในรถเย็นไปนิด อวิ๋นอู้กระชับเสื้อคลุม แล้วหันไปมองฟู่หานจือที่กำลังตั้งใจขับรถ
ใบหน้าด้านข้างของเขาดูดีเป็นพิเศษ คิ้วตาคมเย็นจับจ้องถนนเบื้องหน้าอย่างตั้งใจ มือที่จับพวงมาลัยมีข้อนิ้วเรียวยาวชัดเจน
“เอ่อ...อาจารย์ฟู่ ตอนเย็นยังมีงานอีกเหรอคะ? ฉันดูตารางงานแล้วไม่เห็นเขียนไว้เลย...”