*
หยุนอู้ฝันสะลึมสะลือว่าตัวเองถูกชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งกอดไว้ในอ้อมแขน แต่พอลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้า บนเตียงกลับมีเธออยู่เพียงคนเดียวจริง ๆ
อีกอย่าง ตอนนอนเมื่อคืนเธอรู้สึกว่ารอบกายอุ่นไปหมด ราวกับมีใครกอดเธออยู่
เธอลุกขึ้นนั่งแล้วเปิดผ้าห่มออก ชุดนอนสีชมพูอ่อนที่สวมอยู่ยังเรียบร้อยดี ส่วนขาก็สะอาดสะอ้าน ไม่มีอะไรผิดปกติ
หยุนอู้ไม่ได้คิดมาก เธอรีบดูเวลาบนโทรศัพท์
วันนี้ต้องไปสนามบินเพื่อขึ้นเครื่องไปเมืองซี เข้ากองถ่าย เธอรีบลุกไปล้างหน้าแปรงฟัน จากนั้นก็เข้าไปเลือกเสื้อผ้าที่ฟู่หานจือจะใส่ไปสนามบินวันนี้อย่างพิถีพิถันในห้องแต่งตัว
สุดท้ายเธอเลือกเสื้อตัวในสีน้ำตาลอ่อน เสื้อโค้ตตัวยาว และกางเกงสีเดียวกัน
หยุนอู้อุ้มเสื้อผ้าไปเคาะประตูห้องของฟู่หานจือ แต่ไม่มีเสียงตอบ เธอคิดว่าเขายังไม่ตื่น ทว่าไม่นานประตูก็เปิดออก
“อาจารย์ฟู่ นี่คือเสื้อผ้าของวันนี้...”
ชั่วขณะที่หยุนอู้เงยหน้าขึ้น เธอก็ชะงักไปเล็กน้อย ฟู่หานจือที่อยู่ตรงหน้าคงเพิ่งอาบน้ำเสร็จ เขาสวมเสื้อคลุมอาบน้ำหลวม ๆ เผยให้เห็นแผงอกกำยำ
กลิ่นสบู่อาบน้ำหอมละมุนลอยมาจากตัวเขา ผมสีดำที่ตัดแต่งอย่างเรียบร้อยยังเปียกชื้น หยดน้ำจากปลายผมไหลลงมาตามแก้มขาว ก่อนจะหยุดอยู่ตรงแนวกราม
ภาพตรงหน้าผสานเข้ากับใบหน้าเย็นชาแสนสำรวมของฟู่หานจือ หยุนอู้ก็หน้าแดงวาบแล้วก้มหน้าลงทันที ก่อนจะรีบยื่นเสื้อผ้าในมือให้เขา
“เสื้อ... เสื้อผ้าค่ะ...”
“ขอบคุณ...”
เสียงของฟู่หานจือทุ้มต่ำ มือที่ยังมีหยดน้ำเกาะอยู่ของเขาไม่รู้ว่าตั้งใจหรือไม่ ตั้งแต่เฉียดผ่านมือของหยุนอู้