*
“ขะ...ขอโทษค่ะ เมื่อกี้ฉันไม่เห็นว่ามีคนอยู่ข้างหลัง”
หยุนอู้รีบเอ่ยขอโทษฉินเยี่ยน สีหน้าของเธอจริงใจและมุ่งมั่น ประกอบกับดวงตาฉ่ำน้ำราวกับหมอกและใบหน้าหวานละมุน ทำให้ดูว่าง่ายน่าเอ็นดู
“ไม่เป็นไร”
ฉินเยี่ยนยิ้มพลางตอบ ดวงตาสีอำพันมีรอยยิ้มจาง ๆ สายตาของเขาเหลือบไปยังเสื้อผ้าในอ้อมแขนของหญิงสาวตรงหน้า
“คุณเป็นผู้ช่วยของรุ่นพี่ฟู่หรือ?”
หยุนอู้รีบพยักหน้าหงึก ๆ อาจเป็นเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้คุยใกล้ชิดกับดาราคนอื่นนอกจากฟู่หานจือ จึงยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่กับที่
ผู้ช่วยสาวตัวเล็ก ผมดำขลับมัดเป็นมวยกลม ดวงตาคู่สวยหลุบต่ำ ดูมีชีวิตชีวาเป็นพิเศษ
ดวงตาของฉินเยี่ยนที่มีรอยยิ้มอบอุ่นพลันหม่นลงเล็กน้อย เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ก็ได้ยินผู้จัดการของฟู่หานจือเร่งหยุนอู้มาจากระยะไกล
“ผู้ช่วย รีบมาช่วยเก็บของเร็ว!”
หยุนอู้รีบหันไปบอกฉินเยี่ยนว่า “คุณฉิน ฉันขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ”
น้ำเสียงของเธอฟังดูรีบร้อน นุ่มนวลชวนให้ใจอ่อน อีกทั้งยังก้มคำนับฉินเยี่ยนอย่างสุภาพนอบน้อม ก่อนจะกอดเสื้อผ้าแล้วรีบวิ่งไปหาผู้จัดการ
ฉินเยี่ยนมองแผ่นหลังของเธอที่เดินจากไป กลิ่นหอมจาง ๆ รอบกายค่อย ๆ เลือนหายไปพร้อมกับเธอ
หลังจากหยุนอู้ตั้งใจทำงานตามคำสั่งของผู้จัดการเสร็จ ฟู่หานจือก็เดินออกมาจากห้องแต่งหน้า
เขาแต่งหน้าและทำผมเสร็จเรียบร้อยแล้ว ไม่นานก็เดินไปยังฉากผ้าที่จัดไว้ในสตูดิโอถ่ายภาพ เพื่อเริ่มถ่ายทำ