*
หยุนเยี่ยนอันกับซ่งอวี่ไป๋เรียนอยู่โรงเรียนอนุบาลเอกชนสำหรับลูกหลานตระกูลผู้ดี ผู้ปกครองของเด็กที่มาเรียนที่นี่ล้วนมีฐานะร่ำรวยหรือไม่ก็มีอำนาจ
ซ่งอวี่ไป๋ตัวน้อยเป็นเด็กชายที่ได้รับความนิยมที่สุดในโรงเรียนอนุบาล เพราะหน้าตาหล่อเหลา แม้จะพูดน้อย แต่ก็มีมารยาทดี ไม่ทำให้ใครรู้สึกว่าเย็นชาหรือหยิ่งยโส
หลังปฏิเสธของที่เด็กหญิงคนที่สามมอบให้ ในที่สุดซ่งอวี่ไป๋ก็รอจนถึงเวลาเลิกเรียน
บ้านตระกูลซ่งอยู่ติดกับบ้านตระกูลหยุน แต่ซ่งอวี่ไป๋ไม่ได้กลับบ้านทันที หากไปบ้านตระกูลหยุนพร้อมกับหยุนเยี่ยนอัน
เพราะหยุนเยี่ยนอันบอกว่าแม่ของเธอถามว่าเขาอยากไปกินข้าวที่บ้านไหม ซ่งอวี่ไป๋จึงตอบตกลง
ระหว่างทาง ขณะนั่งอยู่ในรถของพ่อหยุน เขานึกถึงน้องสาวตัวน้อยของหยุนเยี่ยนอัน น้องสาวนุ่มนิ่มน่ารักราวกับมาร์ชเมลโลว์
ไม่รู้ว่าไม่ได้เจอกันมาหลายวัน เธอจะเรียกเขาว่าพี่ชายได้หรือยัง...
“ช่วงนี้ฉันสอนเสี่ยวอู้ให้เรียกฉันว่าพี่ชายได้แล้ว!”
หยุนเยี่ยนอันที่นั่งข้างซ่งอวี่ไป๋เชิดคางขึ้นอย่างภาคภูมิใจ
ซ่งอวี่ไป๋เพียงกะพริบตาแล้วพยักหน้า
“น้องสาวฉันชอบฉันที่สุดเลย!”
หยุนเยี่ยนอันพูดอย่างภูมิใจ ส่วนซ่งอวี่ไป๋เพียงตอบรับอย่างสุภาพว่า “อ้อ”
หยุนเยี่ยนอันไม่ยอมแพ้ พูดซ้ำอยู่หลายประโยคว่าตอนนี้เสี่ยวอู้เรียกพี่ชายแค่เขาคนเดียว
แต่ซ่งอวี่ไป๋ยังคงนิ่งสงบ เขาสวมชุดนักเรียนที่โรงเรียนอนุบาลสั่งตัดให้ ดูเป็นเด็กชายตัวน้อยเงียบขรึมอย่างแท้จริง