*
ในห้องนั่งเล่นชั้นหนึ่งของบ้านตระกูลหยุน พื้นหน้าโซฟาปูพรมผืนหนานุ่ม หยุนเยี่ยนอันกับหยุนอู้นั่งหันหน้าเข้าหากันอยู่บนนั้น
ผมหน้าม้าของหยุนอู้น้อยถูกกิ๊บติดผมรูปโบว์รวบไปด้านหนึ่ง เผยให้เห็นใบหน้าเล็ก ๆ ขาวนวลอวบยุ้ย
หยุนเยี่ยนอันนั่งอยู่ตรงหน้า ดวงตาจับจ้องมองนางไม่วางตา
“น้องสาว พี่เป็นพี่ชายของน้องนะ รีบเรียกพี่สิ!”
หยุนเยี่ยนอันชี้ตัวเองพลางพูด เพราะตอนกลับไปก่อนหน้านี้เขาได้ยินหยุนอู้เรียกซ่งอวี้ไป๋ว่า “พี่ชาย” จึงรู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่ง
น้องสาวของเขาเริ่มหัดพูดตั้งแต่เมื่อไร ก็ยังไม่เคยเรียกเขาว่าพี่ชายเลย!
หยุนอู้น้อยเบิกตากลมโตมองหยุนเยี่ยนอันที่กำลังตั้งตารอ จากนั้นภายใต้สายตาเปี่ยมความคาดหวังของเขา นางก็...
ยกก้นขึ้นแล้วคลานไปหาซ่งอวี้ไป๋ที่นั่งอยู่ด้านหลังหยุนเยี่ยนอัน
“ไปไม่ได้นะ! น้องเป็นน้องสาวของพี่!”
หยุนเยี่ยนอันรีบสกัดหยุนอู้น้อยไว้กลางทาง อาศัยความที่ตนแก่กว่านางสามปี โอบกอดนางเอาไว้ไม่ยอมให้ไปหาซ่งอวี้ไป๋
“เยี่ยนอัน ลูกแกล้งน้องอีกแล้วนะ”
เสียงอ่อนโยนดังขึ้น หยุนมารดาถือจานผลไม้เดินเข้ามา
“หม่าม้า!”
พอเห็นหยุนมารดา หยุนอู้น้อยก็ส่งเสียงอ้อแอ้เรียก นางยิ้มอย่างปลื้มใจ ก่อนถือจานผลไม้ไปวางบนโต๊ะกลาง
ตอนนี้หยุนอู้พูดได้บ้างแล้ว แต่ยังพูดไม่ค่อยคล่อง
หยุนอู้เป็นบุตรบุญธรรมของหยุนบิดากับหยุนมารดา บิดามารดาแท้ ๆ ของนางเป็นญาติทางฝั่งหยุนบิดา สมัยที่หยุนบิดาเพิ่งก่อตั้งบริษัท พวกเขาเคยช่วยเหลืออยู่ไม่น้อย