*
“ฉัน...”
เสียงของหยุนอู้อ่อนเบา เธอมองเห็นรถเข็นอาหารข้างกายเสิ่นโม่ บนนั้นมีทั้งนมและน้ำผลไม้ ทว่าน้ำผลไม้มีสีแดงสดเกินไป
ดวงตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนรีบเบือนสายตากลับมา แล้วเอ่ยเสียงแผ่วว่า
“ฉันดื่มนมก็พอค่ะ”
เสิ่นโม่จึงช่วยรินนมอุ่นให้เธอหนึ่งแก้ว ตอนหยุนอู้ยื่นมือไปรับก็เผลอสัมผัสมือเขาเข้า
เธอรีบชักมือกลับ มือของเสิ่นโม่เย็นเฉียบ ราวกับไม่มีอุณหภูมิร่างกาย
“เชิญทุกท่านรับประทานตามสบาย”
เสิ่นโม่กล่าวอยู่หน้าโต๊ะอาหาร พลางยกมือแตะอกอย่างแผ่วเบา แล้วก้มศีรษะคำนับเล็กน้อย กิริยามารยาทของเขาสุภาพสง่างามอย่างยิ่ง
หลังเสิ่นโม่จากไป ห้องอาหารจึงกลับมามีเสียงพูดคุยอีกครั้ง เพียงแต่ไม่มีผู้เล่นคนไหนกล้าออกหน้าอีก
“ที่นี่มันเป็นสถานที่ผีสิงจริง ๆ...”
เซี่ยอวี่ขมวดคิ้วพลางกล่าว ส่วนเวินซวี่หนิงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ กินขนมปังเงียบ ๆ ดูเหมือนจะเห็นด้วยกับเขา
หยุนอู้เพิ่งมาถึง ยังไม่เคยเข้าร่วมดันเจียนที่พวกเขาพูดถึง
แต่ดูเหมือนว่าดันเจียนจะสุ่มจัดสรรให้ บางคนผ่านดันเจียนมาหลายแห่งแล้ว ขณะที่บางคนโชคดี ยังไม่เคยเข้าไปเลยสักครั้ง
“ไม่ต้องกังวล แค่ระวังตัวให้ดี ก็มีโอกาสรอด”
หานตู้กล่าวเสียงเบา ท่าทางของเขาดูไม่เหมือนคนที่คิดว่าการเอาชีวิตรอดที่นี่เป็นเรื่องยากเย็น
หยุนอู้ก้มตาลง กินขนมปังเนยไปสองสามคำอย่างใจลอย จากนั้นก็ยกนมอุ่นแก้วที่เสิ่นโม่รินให้ขึ้นมาจิบทีละน้อย