*
“ที่รัก ยังเหม่ออยู่อีกหรือ? ประเดี๋ยวเปลี่ยนชุดพิธีเสร็จแล้ว ให้พ่อบ้านพาไปห้องจัดเลี้ยงนะ”
ริมฝีปากแดงสดของมาดามไมนาเด่นสะดุดตา นางยกมือขึ้นลูบแก้มของหยุนอู้ เล็บสีแดงราวกับย้อมด้วยเลือดตัดกับผิวขาวผ่องของหยุนอู้อย่างเห็นได้ชัด
ผิวหน้าของหญิงสาวขาวสะอาดไร้ตำหนิ เรียบเนียนราวไข่ที่ปอกเปลือกแล้ว แววตาของมาดามไมนาจึงดูซับซ้อนขึ้นเล็กน้อย
“เจ้าค่ะ...ท่านแม่”
หยุนอู้นึกถึงรายละเอียดในดันเจี้ยนที่บอกให้นางเรียกอีกฝ่ายว่า “ท่านแม่” มือที่ซ่อนอยู่ข้างกระโปรงพลันกำแน่นขึ้นเล็กน้อย
มาดามไมนาชักมือกลับอย่างรวดเร็ว ก่อนจะยิ้มให้หยุนอู้แล้วเดินออกจากห้องแต่งตัวไป
หยุนอู้จึงค่อยผ่อนลมหายใจ ดูเหมือนนางยังขวัญเสียอยู่ไม่น้อย เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ได้เข้าร่วมเกมดันเจี้ยน
ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องแต่งตัวที่เปิดแง้มอยู่ก็ถูกเคาะสองครั้ง เสียงคุ้นหูดังมาจากด้านนอก
“คุณหนู”
หยุนอู้เงยหน้ามอง ชายร่างสูงในชุดสูทสีแดงเข้มยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องแต่งตัว
“เสิ่น...เสิ่นโม่?”
นางประหลาดใจอยู่บ้าง ชายคนนั้นคือเสิ่นโม่อย่างชัดเจน หน้าตาเหมือนกันทุกประการ แม้แต่ดวงตาสีอำพันที่จางกว่าปกติอันเป็นเอกลักษณ์ก็ยังเหมือนกัน
“แต่ก่อนคุณหนูเรียกข้าว่าพ่อบ้านมาตลอด เหตุใดวันนี้ถึงเรียกชื่อเต็มเล่า? แต่คุณหนูพอใจก็ดีแล้ว จะเรียกอย่างไรก็ได้ทั้งนั้น”
เสิ่นโม่มีรอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้า จากนั้นก็พยักหน้าให้หยุนอู้พร้อมค้อมกายเล็กน้อย
เมื่อเห็นหน้าตาของเขาชัด ๆ หยุนอู้ก็ยิ่งมั่นใจว่าเขาคือเสิ่นโม่ เพียงแต่เหนือศีรษะของเขาแสดงข้อความว่าเป็นตัวละครเอ็นพีซีพ่อบ้านปราสาทโบราณ