*
ตอนนี้หยุนอู้ไม่มีแก่ใจจะสนใจเรื่องชุดนอนแล้ว นางคิดเพียงว่าตัวเองคงจำผิดไป
เพราะได้มาอยู่ในโรงแรมปราสาทเก่าแก่ที่ไม่คุ้นเคย แถมยังเข้ามาอยู่ในบทเกมเอาชีวิตรอดสุดพิสดาร หยุนอู้จึงรู้สึกกระวนกระวายอยู่ในใจ
นางจึงไม่กล้าเสียเวลา เมื่อครู่เสิ่นโม่บอกให้นางไปกินอาหารเช้า นางก็ไม่คิดอะไรอีก รีบล้างหน้าแปรงฟัน เปลี่ยนเสื้อผ้าที่อยู่ในตู้ แล้วออกจากห้องไปทันที
ตอนออกจากห้อง หยุนอู้ได้ยินเสียงประตูห้องอื่นเปิดออกเช่นกัน
นางเงยหน้ามอง ก็เห็นห้องสวีตอีกสามห้องบนชั้นบนสุด ประตูห้องเปิดออกทีละบาน ก่อนชายสามคนจะเดินออกมา
ชายคนหนึ่งสวมชุดเรียบง่าย ดูเหมือนยังตื่นไม่เต็มตา สีหน้าไม่สบอารมณ์ เขาคือเซี่ยอวี้
ก่อนหน้านี้หยุนอู้เคยได้ยินชื่อเขามาบ้าง ดูเหมือนจะเป็นนักแสดงชื่อดังในวงการบันเทิง
อีกคนสวมสูทสีดำเนี้ยบกริบ เขาคือเวินซวี่หนิง ประธานบริษัทแห่งหนึ่ง
คนสุดท้ายที่เปิดประตูออกมา และเป็นคนแรกที่เห็นหยุนอู้พร้อมกับทักทายนาง มีชื่อว่าหานตู้ เขาเป็นหมอ
“อรุณสวัสดิ์!”
น้ำเสียงของหานตู้มีท่วงทำนองร่าเริง ใบหน้าของเขาออกไปทางเด็กหนุ่มน้อย ดูอ่อนเยาว์ไม่น้อย นิสัยก็สดใส
หยุนอู้ยิ้มให้เขาอย่างเขินอายเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับอย่างสุภาพ
“อรุณสวัสดิ์...”
เสียงของนางนุ่มนวล ดึงดูดความสนใจจากเซี่ยอวี้และเวินซวี่หนิงที่เพิ่งออกจากห้อง
ท่ามกลางโรงแรมปราสาทเก่าบนชั้นบนสุดซึ่งตกแต่งด้วยโทนสีมืดมน เด็กสาวเป็นสีสันสดใสเพียงหนึ่งเดียว
นางสวมชุดกระโปรงสีขาวบริสุทธิ์ที่ไม่รู้ว่ามาอยู่ในตู้เสื้อผ้าตั้งแต่เมื่อไร ส่วนเท้าสวมรองเท้าแตะสีชมพู ร่างเล็กบอบบางของนางไม่เข้ากับข้าวของรอบตัวที่ดูหม่นหมองเลยแม้แต่น้อย