*
บางทีสายตาของลู่หวังอาจร้อนแรงเกินไป จนหยุนอู้ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยอย่างติดขัดว่า
“แบบนี้เร็วเกินไปหรือเปล่า ฉันรู้สึกว่าตอนนี้คุณเข้าใจฉันดีมากแล้ว แต่ฉันกลับยังไม่ค่อยเข้าใจคุณเลย...”
หยุนอู้ก้มหน้าลงเล็กน้อย น้ำเสียงอู้อี้อยู่บ้าง วินาทีถัดมาเอวของเธอก็ถูกพระเอกโอบไว้ แล้วดึงเข้าไปในอ้อมกอด
“อืม คุณพูดถูก”
เสียงหัวเราะแผ่วเบาของชายหนุ่มดังมาจากเหนือศีรษะ เขาแนบใบหน้าเข้ากับแก้มของหยุนอู้อีกครั้ง
“ผมใจร้อนเกินไป ขอโทษนะ”
หยุนอู้กะพริบตาปริบ ๆ อย่างงุนงง ทำไมหลังจากคบกันแล้ว ลู่หวังถึงชอบพูดขอโทษอยู่เรื่อย
เหมือนว่า...เขากลัวจะทำให้เธอโกรธ
แต่ไม่นานนัก เธอก็ได้ยินเสียงทุ้มเย็นของลู่หวังดังข้างหู
“ผมจะทำให้คุณได้รู้จักผมดี ๆ เองนะ อาอู้...”
จากนั้นริมฝีปากบางที่เย็นนิด ๆ ก็ประทับลงบนแก้ม หยุนอู้รู้สึกร้อนวูบที่ใบหู
เธอได้ยินเสียงประตูลิฟต์เปิด จึงรีบดันไหล่ลู่หวังสองสามที
“ลิฟต์มาแล้ว มีคน...”
“นี่เป็นลิฟต์ส่วนตัวของชั้นบนสุด ไม่มีใครหรอก”
ลู่หวังหัวเราะเบา ๆ แต่ก็ยอมคลายอ้อมกอด หยุนอู้แก้มร้อนผ่าว พลางมองประตูลิฟต์ที่เปิดออกอย่างกระอักกระอ่วน
ข้างในไม่มีใครอยู่จริง ๆ เธอจึงโล่งใจอย่างเก้อเขิน
เมื่อกลับถึงคฤหาสน์ หยุนอู้ถึงได้รู้ว่าลู่หวังสั่งให้คนรับใช้ขนข้าวของทั้งหมดในห้องของเธอไปไว้ในห้องนอนข้าง ๆ ซึ่งเป็นห้องของเขาตั้งแต่เนิ่น ๆ