*
หยุนอู้ไม่มีทางเชื่อคำพูดเหลวไหลของลู่หวังหรอก เธอคิดว่าของพวกนั้นต้องเป็นเขาที่เอาไปแน่ จะบังเอิญขนาดนั้นได้ยังไง ของทุกชิ้นดันถูกเขาเก็บไปหมดเลยหรือ?
แต่ลู่หวังคนนี้ก็เจ้าเล่ห์เกินไปแล้ว ถึงกับใช้หน้าตาหล่อเหลามาล่อลวงเธอ!
เขาแต่งตัวไม่เรียบร้อยแล้วยังเดินเข้ามากอดเธอ จากนั้นก็โบกมือเรียวยาวสวยงามของเขาไปมาตรงหน้าเธอ
เธอถูกมือสวย ๆ คู่นั้นดึงดูดความสนใจ ลู่หวังยังบอกอีกว่าเธอจะเล่นกับมันตามใจชอบก็ได้
หยุนอู้ยังคงต้านทานสิ่งยั่วยวนไม่ไหว จึงพักเรื่องยางรัดผมกับลิปสติกเอาไว้ก่อน
เธอคิดมานานแล้วว่ามือของลู่หวังสวยมาก ตอนนี้ได้รับอนุญาตจากเขาแล้ว แถมทั้งคู่ก็เป็นแฟนกันแล้วด้วย
หยุนอู้จึงรวบรวมความกล้า จับมือข้างหนึ่งของลู่หวังขึ้นมาพินิจดูอย่างละเอียด
“สวยจัง…”
เธออดพึมพำเสียงเบาไม่ได้ มือของลู่หวังขาวผ่อง ข้อนิ้วเด่นชัด เพราะเล่นเปียโนมาหลายปี นิ้วมือจึงเรียวยาวและคล่องแคล่ว
ลู่หวังยืนอยู่ตรงหน้าเธอ สวมเสื้อเชิ้ตสีดำเรียบร้อยแล้ว ไหล่กว้างเอวสอบ ดูดีมาก
ประธานลู่ผู้เย็นชาและเข้าถึงยากในสายตาคนนอก ตอนนี้กลับยื่นมือให้หยุนอู้ตรวจดูตามใจชอบ ดวงตายังมีรอยยิ้มเจืออยู่ด้วย
หยุนอู้พินิจมือของลู่หวังอย่างละเอียด ถึงกับเห็นเส้นเลือดปูดนูนจาง ๆ บนหลังมือ
จู่ ๆ เธอก็นึกถึงคำพูดที่เคยเห็นในอินเทอร์เน็ต ว่าตอนกำมือแน่นออกแรง เส้นเลือดจะนูนขึ้นมาเล็กน้อย แบบนั้นมันชวนวาบหวามจริง ๆ …