ที่นี่มีคนหายตัวไปถึงสองกลุ่ม พวกเขาคงไม่แยกย้ายกันออกค้นหาเป็นหลายสายหรอก กลัวว่าจะมีคนหายเพิ่มเข้าไปอีก
เดินมาไม่กี่นาที เจียงอวิ๋นถานกับพวกก็มาถึงป่าแปะก๊วยแห่งหนึ่ง ตรงกลางมีต้นแปะก๊วยต้นใหญ่มาก ว่ากันว่าต้นแปะก๊วยนี้มีอายุกว่าร้อยปีแล้ว
ต้นแปะก๊วยเป็นไม้แห่งการปกป้องเรื่อยมา ถึงแม้หลังโลกวันสิ้นโลกมันจะกลายพันธุ์ แต่คงไม่เปลี่ยนเป็นพืชที่ดูดกินคนหรอกมั้ง
แล้วดูพวกมันทั้งต้นเป็นสีทองอร่าม ดูมีชีวิตชีวาขนาดนั้น ก็ไม่น่าใช่เลย
เจียงอวิ๋นถานกับพวกไม่ได้เดินลุยเข้าไป แต่เริ่มตรวจดูบริเวณรอบๆ
ในที่สุด ก็มีคนตะโกนขึ้น "นี่ครับ เจอรองเท้าข้างหนึ่ง ดูยังใหม่ๆ เลย ฝุ่นก็ไม่เยอะ น่าจะเพิ่งหล่นอยู่แถวนี้ไม่นาน"
เจียงอวิ๋นถานกับเสิ่นเฮ่อกุยเดินเข้าไป อูหลงเผิ่งเซิ่งกับเสี่ยวจื่อเดินตามหลังพวกเขามา
อาการของอูหลงเผิ่งเซิ่งดูดีกว่าก่อนหน้านี้มาก ต้นมันไหวเอนเล็กน้อย ดูอารมณ์ดี
เสิ่นเฮ่อกุยดูรองเท้า แล้วกวาดตาดูร่องรอยรอบๆ ก็พบเศษผ้าชิ้นหนึ่ง
เขาพูดว่า "น่าจะอยู่แถวๆ นี้แหละ หาๆ ดู"
ทุกคนได้ฟังก็ยิ่งระแวดระวังมากขึ้น
เจียงอวิ๋นถานใช้พลังพิเศษธาตุไม้สอดส่องโดยรอบ เธอเพิ่มกำลังส่งพลังพิเศษธาตุไม้ สัมผัสอย่างละเมียด ก็พบว่ามีที่หนึ่งเหมือนจะแตกต่าง
เธอมองตามทิศนั้นไป เป็นสวนหินก้อนหนึ่ง
เจียงอวิ๋นถานชี้ไปที่นั่นตรงๆ แล้วพูดว่า "อยู่ตรงสวนหินนั่น ไปดูกัน"
พอถึงสวนหิน พวกเขาไม่ได้กะจะบุกรีบเข้าไป