เสิ่นเฮ่อกุยไม่ได้พูดอะไร เพียงมองไปที่เจียงอวิ๋นถาน
เจียงอวิ๋นถานถามเขาว่า “นายอยากได้เท่าไหร่? ถึงตอนนั้นว่านฟู่อันก็จะให้ค่าตอบแทนพวกเราเอง นายน่าจะแบ่งพืชผักกลายพันธุ์ได้ไม่น้อยเลยนะ”
หวังหย่วนโจวตอบตามตรง “ไม่พอกินน่ะสิ ที่บ้านยังมีคนอื่นอีก”
เจียงอวิ๋นถานคิดอยู่ครู่หนึ่ง “งั้นให้นายสองร้อย ขอผลึกให้ฉันหนึ่งร้อยก้อน”
“ได้” หวังหย่วนโจวตอบตกลง “แต่ฉันก็ยังสงสัยอยู่ดี ว่าเธอใช้อะไรไปแลกกับเขา? ฉันจะเอาผลึกไปแลก เขากลับไม่ยอมแลกด้วยซ้ำ”
“เขายังบอกอีกว่าที่เหลือจะเก็บไว้กินเอง เพราะเหลือไม่มากแล้ว”
เจียงอวิ๋นถานยิ้ม “ฉันใช้กระดุมมิติแลกกับเขา”
หวังหย่วนโจว: ...เอาล่ะ เรื่องนี้เขาสู้ไม่ได้จริง ๆ
ต่อจากนั้น หวังหย่วนโจวก็ปรึกษาเรื่องการออกเดินทางกับเสิ่นเฮ่อกุย เมื่อตกลงกันเรียบร้อย เขาก็ขอตัวกลับก่อน
ก่อนนอน เจียงอวิ๋นถานมองดูตู้โชว์มิติของตัวเอง หลังจากเติมสินค้าไปอีกรอบ ก็ยังขายได้ดีเหมือนเดิม
ตอนนี้เธอมีคะแนนอยู่สองพันหกร้อยแล้ว ถ้าคะแนนขึ้นเรื่อย ๆ แบบนี้ การเลื่อนขั้นเป็นพ่อค้ามิติระดับสามก็อยู่แค่เอื้อม
-
เช้าวันรุ่งขึ้น เจียงอวิ๋นถานตื่นแต่เช้า กินอาหารเช้าเสร็จแล้ว ก็ไปกับเสิ่นเฮ่อกุยเพื่อเก็บผลึกธาตุทั้งห้าที่หุ่นยนต์ขุดแร่ขุดขึ้นมา
เธอกังวลว่ากระดุมมิติที่เจียงอวี้เฟิงกับพวกพกมาอาจจะจุไม่พอ เลยให้กระดุมมิติสิบลูกบาศก์เมตรติดตัวพวกเขาไปอีกสามชิ้น
ผลึกใต้ดินอาจจะเหลือไม่มากแล้ว แต่กันไว้ดีกว่าแก้ เผื่อพวกเขาไปเจอของดีอื่น ๆ อีก แถมยังต้องเหลือที่ไว้ใส่หุ่นยนต์ขุดแร่ด้วย