หลินไห่เชิงไม่รู้จักความหมายของคำว่าปรานี เมื่อเห็นผู้คนที่ยังรวมตัวกันอยู่ เขาสั่งยิงกราด ตึกสำนักงานด้านหลังสั่นคลอนใกล้พังทลายลงมาด้วยแรงระเบิดของลูกระเบิดมือ
เสียงประกาศจากฐานที่มั่นก็ดังขึ้นในตอนนี้
“ปรับเปลี่ยนอำนาจฐานที่มั่น ใครไม่อยากตายก็อยู่แต่ในบ้านดี ๆ ถ้าออกมาเตร่ ไม่รับประกันความเป็นความตาย”
ประโยคนี้ถูกเล่นซ้ำหลายครั้ง
พวกที่เดิมทีอยู่ข้างนอกพอได้ยินคำเหล่านี้ และเห็นจู่ ๆ ก็มีกลุ่มคนถืออาวุธร้อนปรากฏตัวในฐานที่มั่นและเริ่มยิงกราด ก็รีบหาบ้านแถวนั้นหลบเข้าไปทันที
แบบนี้ใครจะกลับไปถึงบ้านตัวเองได้
หลังจากเสิ่นชิงซานกับหวังหวยชวนรู้ถึงสิ่งที่หลินไห่เชิงทำ สีหน้าก็ดำมืดมน ผู้รอดชีวิตในโลกวันสิ้นโลกมีค่ามากแค่ไหน หลินไห่เชิงจะไม่รู้เลยหรือ?
เขาฆ่าคนไปมากมายขนาดนั้น ต่อให้ยึดอำนาจสำเร็จแล้วจะได้อะไร?
คนในฐานที่มั่นก็น้อยขนาดนี้ ไม่คิดบ้างหรือว่า ถ้ามีซอมบี้บุกมา พวกเขาจะต้านทานยังไง?
หวังหวยชวนถอนหายใจ “เขาก็คิดจะใช้วิธีนี้บังคับให้เราออกไป”
เสิ่นชิงซานในแววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “เขาไม่ใช่อยากให้เราเปิดตัวหรอกหรือ? งั้นก็สมใจเขา”
จากนั้น ทั้งคู่ต่างนำกลุ่มคนแยกย้ายไปคนละทิศทาง
เวลานี้ ตระกูลเฉิ่น ตระกูลหวัง และที่อื่น ๆ ต่างมีคนของตระกูลหลินปรากฏตัว สิ่งที่ต่างออกไปคือพวกเขาไม่ได้ยิงกราดทันทีที่เข้ามา แต่ล้อมบ้านไว้ ใครกล้าออกมาก็ฆ่า
ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาอยากบุกเข้าไปจับคนมัดไว้ จะได้ไม่หนีไปทางไหนอีก แต่คาดไม่ถึงว่าพอจะเข้าประตู ก็ถูกโจมตีซ้ำแล้วซ้ำเล่าตีถอยออกมา