ว่านฟู่อันครุ่นคิด "นี่ก็เป็นปัญหาจริง ๆ"
"ถึงพวกมันจะมีแผนเล็ก ๆ ของตัวเอง แต่โดยรวมก็ยังเชื่อฟังหลี่ผิงมาก พวกมันอาจไม่กล้าล้างแค้นให้หลี่ผิง แต่ก็มีฝีมือพอจะก่อกวนเราให้หงุดหงิด"
"ผมก็กลัวว่าพวกมันจะตามไปก่อเรื่องที่ฐานที่มั่นเมืองหลวง" ว่านฟู่อันถามอย่างระวัง "ตอนนั้นคนของฐานที่มั่นสั่วกั่วไปก่อเรื่องที่ฐานที่มั่นเมืองหลวง จะไม่โยงมาถึงผมใช่ไหม? ตอนนั้นพวกมันไม่ได้อยู่ใต้การควบคุมของผมแล้ว"
"วางใจได้ เรื่องมันไม่ถึงคุณหรอก พอเข้าฐานที่มั่นเมืองหลวง ก็ต้องอยู่ใต้การควบคุมของหน่วยบังคับใช้กฎหมาย" เจียงอวิ๋นถานตอบอย่างจนใจ
จากนั้น นางมองไปที่ว่านเป่าจู "พวกคุณไม่อยากให้พวกมันตามไปก็ง่ายนิดเดียว คุณหาคนไปกระจายข่าวว่าก่อนตายหลี่ผิงหักหลังพวกคุณ ขุดหลุมพรางไว้ให้ และบอกพวกมันด้วยว่าตระกูลหลี่ตายกันหมดแล้ว"
"แล้วก็ ตอนพวกมันออกมาสืบข่าว ให้คนทำทีเป็นไม่ตั้งใจบอกพวกมันว่า ถ้าพวกมันตามไปที่ฐานที่มั่นเมืองหลวง พวกคุณจะหาโอกาสฆ่าพวกมันระหว่างทาง ไม่มีทางปล่อยให้พวกมันตามไปถึงฐานที่มั่นเมืองหลวง เพราะนั่นอาจนำความเสี่ยงมาสู่พวกคุณ"
เจียงอวิ๋นถานพูดต่อ "พวกมันมีโอกาสสูงมากที่จะเลือกไม่ไป ถ้าไม่ไป พอพวกคุณไปกันหมดแล้ว พวกมันก็จะได้ทุกอย่างในฐานที่มั่นสั่วกั่วไว้เพียงผู้เดียว พวกมันต้องคิดแน่ว่าพวกคุณเอาของไปได้ไม่มากขนาดนั้น"