ขณะยื่นสิ่งของให้เวินซานจิน นางหลิวยังคงกำสิ่งของในมือแน่น ใบหน้ายิ้มเย็น ดวงตาแวววาวไม่ยอมปล่อย เกือบจะร่ำไห้
เวินซานจินไม่แยแสโทสะที่นางหลิวมี ค่อยๆ ง้างนิ้วมือนางออกทีละนิ้ว แล้วยิ้มแป้นเก็บสิ่งของใส่ไว้ในอก
พลางยิ้มหวานแถมท้ายว่า "ขอบคุณท่านแม่! ข้ารู้ว่าท่านแม่ดีที่สุด!"
ว่าแล้วนางก็มองไปบัญชียังบุพการีคนอื่นบนโต๊ะด้วยความคาดหวัง
บุพการีเหล่านี้ทั้งนางรู้จัก ยกเว้นางหลิวและนางหลิว แต่เพราะมีทั้งสองคนนี้เป็นตัวอย่าง บุพการีคนอื่นๆ ก็ไม่คิดที่จะไม่ออกปาก
เพื่อมาร่วมงานฉลองวันเกิดนี้ แต่ละคนต่างเตรียมชุดอย่างงดงาม ยิ่งบนเรือนร่างมีเครื่องประดับชั้นดีไม่น้อย
ไม่รอให้นางหลิวแนะนำเวินซานจินให้กับบุพการี พวกเขาก็รีบถอดกำไลข้อมือ ถอดปิ่นปักผม หรือถอดหยกคาดเอวจากเอว แล้วสั่งให้บริวารข้างกายของตนส่งมอบให้เวินซานจิน
ยังกังวลว่าเวินซานจินจะวิจารณ์ว่าพวกเขาขี้เหนียว บุพการี เหล่า จึงรีบหนีไปที่โต๊ะอื่น พร้อมหาเพื่อคู่สนทนาคุยเล่น
เวินซานจินอารมณ์ดีเก็บสิ่งของไว้ในอก แล้วลอบคำนวณมูลค่าของเงินเหล่านี้
สิ่งของดีๆ มากมาย แบบนี้รวยเลย!
เมื่อขายของทั้งหมดนี้แล้ว แลกเป็นทองคำทั้งหมด ก้อนใหญ่แน่นอน!
เวินชิงจือหันไปเห็นเวินซานจินกำลังรีบใส่สิ่งของในอกด้วยท่าทางมีความสุข ดูแล้วยังดีใจมากกว่าผ้าเองที่เป็นเจ้างานสถานที
เวินชิงจินกัดริมฝีปาก รอยยิ้มที่มุมปากของนางจาง ลน แล้วเอ่ยเตือนเวินซานจินด้วยความห่วงใย "พี่จำเป็นต้องทำแบบนี้ไม่ถูก"
นางมองเวินซานจินด้วยความเป็นห่วง "เมื่อเป็นเช่น ท่านแม้จะได้รับของขวัญวันเกิดจากบุญ การ ก็ทำให้ชื่อเสียงของท่านต้อง
ต่ำ ได้เหลือเกิน
ทุกคนในที่นี้ล้วนเป็นผู้ใหญ่บ้าน ของเมืองหลวง ถ้าคุณเสียมารตาต่อหน้าพวกเขา ก็จะหายากที่จะได้แต่งงานกับครอบครัวที่ดีล้ง..."
คำพูดเหล่านี้ไม่เหมาะสำหรับนางสาวที่ยังไม่ออกเรือน จนพูดยังไม่จบ กระและของนางก็ได้ความ สองจุดสีแดง