เวินเจียงไป่: “......”
เขาขมวดคิ้วมองมือเล็กที่ยื่นตรงหน้าอย่างไม่พอใจ อยากจะตบออกไปทันที
ยาจกน้อยคนหนึ่ง ยังจะมาขอของขวัญวันเกิดจากคุณชายใหญ่แห่งจวนหย่งกั๋วผู้สูงศักดิ์อีกหรือ?
เขาหัวเราะเย้ยหยัน กำลังจะด่า แต่มือกลับถูกใครบางคนดึงไว้
เป็นนางเฟิง ภรรยาที่แต่งงานด้วยกันมา
นางเฟิงอุ้มเด็กที่ยังไม่ครบขวบไว้ในอ้อมแขน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
เมื่อเทียบกับรอยยิ้มจอมปลอมที่แฝงไปด้วยความรังเกียจและเจ้าเล่ห์ของคนอื่น ๆ ในจวนหย่งกั๋วแล้ว รอยยิ้มของพี่สะใภ้ใหญ่คนนี้ดูจริงใจกว่ามาก
“น้องหญิงอย่าเพิ่งร้อนใจ”
นางยิ้มพลางกวาดตามองสามีผู้หุนหันพลันแล่นของตน เป็นการบอกใบ้ให้เขารู้ว่ามีคนมองอยู่รอบข้าง ควรระวังวาจาและการกระทำ
จากนั้นมือหนึ่งยังอุ้มเด็กอยู่อีกมือหนึ่งก็กวักเรียกสาวใช้ด้านหลัง สาวใช้นั้นรีบหยิบกล่องออกมากล่องหนึ่ง
นางเฟิงยิ้มกล่าว “เมื่อวานได้ยินว่าน้องหญิงกลับจวนแล้ว ข้าตั้งใจจะไปเยี่ยมน้องหญิง แต่เด็กน้อยร้องไห้ไม่หยุด เลยละเลยน้องหญิงไปชั่วขณะ หวังว่าน้องหญิงจะไม่ถือสา”
สาวใช้เปิดกล่องออก ข้างในเป็นสร้อยเส้นหนึ่งคล้ายกับไข่มุกทะเลตะวันออกที่มอบให้เวินชิงจือ ส่งให้เวินซานจิน
นางเฟิงตบเด็กเบา ๆ น้ำเสียงอ่อนโยน “พี่สะใภ้กับพี่ใหญ่ของเจ้าได้ไข่มุกทะเลตะวันออกมาสองเส้นพอดี จึงตกลงกันว่าจะมอบเป็นของขวัญวันเกิดให้เจ้ากับน้องชิงจือ ไข่มุกทะเลตะวันออกสองเส้นนี้ทำจากวัสดุเดียวกัน ออกฝีมือช่างคนเดียวกัน น้องหญิงลองดูสิ ชอบหรือไม่?”
นางต้องการจะวางตัวเป็นกลางระหว่างน้องสะใภ้ทั้งสองคน แต่เวินเจียงไป่กลับไม่เห็นด้วย
เวินซานจินยาจกหญิงที่ทั้งจนทั้งขี้เหร่คนนั้น มีสิทธิ์อะไรจะมานั่งเสมอกับน้องชิงจือที่นางเฝ้าดูแลมาตั้งแต่เล็ก?
เขาจ้องภรรยาตัวเองเขม็ง ก่อนที่เวินซานจินจะรับของไป ก็แย่งกล่องกลับมาทันที