เวินซานจินและเวินเจียงซงเงยหน้าขึ้น ก็เห็นฉู่ชื่อเหยาไม่รู้ว่ามายืนอยู่ตรงหน้าทั้งสองเมื่อใด กำลังขมวดคิ้วบางๆ จ้องพวกเขาอย่างดุดัน
ดวงตาคมคิ้วแดงก่ำ น้ำตาคลอหน่วยในดวงตารูปพีชที่งดงาม เห็นได้ชัดว่าเพิ่งร้องไห้มา
เวินเจียงซงยิ้มอย่างใจดี รู้สึกว่าตนไม่เหมาะที่จะยืนอยู่ในที่สงบเงียบเช่นนี้กับคุณหนูสูงศักดิ์ จึงคิดจะพาเวินซานจินจากไป
เวินซานจินมองฉู่ชื่อเหยาที่กำลังเอามือเท้าเอวอย่างโกรธเค้า แล้วมองพี่ชายรองของตนที่ยังไม่ตายในระยะเวลาอันสั้น ตัดสินใจวางพี่ชายรองไว้ก่อน
โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ "พี่รอง พี่ไปก่อนเถอะ ข้ามีเรื่องอยากคุยกับคุณหนูฉู่"
เวินเจียงซงเคยได้ยินชื่อเสียงอันแสนหยิ่งผยองของคุณหนูฉู่คนนี้มา รู้สึกไม่ค่อยวางใจที่จะให้น้องสาวตัวน้อยอยู่กับนาง ยังคิดจะพูดอะไรต่อ คุณหนูฉู่ที่หยิ่งผยองก็จ้องมา "เจ้ายังไม่ไปอีก?"
เวินเจียงซงลังเล เวินซานจินตบแขนเขา แล้วส่งสายตามั่นใจให้เขา เขาจึงจากไปอย่างเป็นกังวล
พอเวินเจียงซงจากไป ฉู่ชื่อเหยาก็สำรวจเวินซานจินอย่างละเอียด
ดำ ผอม เตี้ยกว่านางเกือบครึ่งหัว สวมเสื้อผ้าสีฟ้าที่ไม่พอดีตัว เห็นได้ชัดว่าเป็นเด็กน้อยผู้น่าสงสารที่พ่อไม่รักแม่ไม่เอา
ทันใดนั้น น้ำเสียงของนางก็อ่อนลงมาก "เจ้าคิดจะพูดกับข้า? พูดอะไร?"
เวินซานจินเบิกตากลมโตที่ดำขาวใสสว่างมองนาง "คุณหนูฉู่ ข้าเพิ่งนับนิ้วคำนวณ เห็นว่าวันนี้คุณหนูจะต้องพบเคราะห์อันตรายถึงเลือดตกยางออก หากจัดการไม่ถูกต้อง เกรงว่าจะลามไปถึงญาติพี่น้องในครอบครัว"
นางหยิบยันต์สีเหลืองแผ่นหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ "เวลาคุณหนูกลับไป ขอให้นำสิ่งนี้ติดไว้ที่เพดานด้านบนคันรถม้า จะช่วยชีวิตคุณหนูได้"