ลู่เจ๋อชวนเห็นเวินหลีขุดดินอย่างขะมักเขม้น ก็เร่งความเร็วโดยไม่รู้ตัว กว่าจะขุดแปลงที่เขาได้รับมอบหมายเสร็จ เวินหลีก็ขุดเกือบเสร็จแล้ว เขาอยากจะแสดงฝีมือให้เห็นสักหน่อย แต่หาโอกาสไม่ได้เลย
ตอนที่ทั้งสองเลิกงาน คนส่วนใหญ่ยังคงตั้งหน้าตั้งตาทำงานกันอย่างขะมักเขม้น
ลู่เจ๋อชวนกลับไปที่เรือนจือชิง ล้างหน้าลวกๆ แล้วก็ออกไปข้างนอก
เวินหลีล้างสตรอว์เบอร์รี กินไปอ่านหนังสือไป ขณะที่เธอกำลังอ่านอย่างเพลิดเพลิน ก็มีเสียงเคาะประตูดังมาจากข้างนอก
“ก๊อกๆๆ! จือชิงเวิน!”
เวินหลีได้ยินเสียงซูฮ่าว จึงรีบเก็บสตรอว์เบอร์รีเข้ามิติ จากนั้นก็บ้วนปาก
“มาแล้วๆ อย่าเคาะแล้ว!”
“จือชิงเวิน จือชิงกัวเกิดเรื่องแล้ว จือชิงเฉินให้ผมมาเรียกคุณไปดูเรื่องสนุก!”
เวินหลีเลิกคิ้ว “เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”
ซูฮ่าวทำสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก “คุณไปดูเองก็รู้เองแหละ!”
เวินหลีรีบปิดประตู แล้วตามซูฮ่าวไปที่เขาด้านหลัง
“บาปนัก จือชิงกัวคนนี้ก็ไม่รู้จักสำรวมเลย ไปยุ่งกับจางหม่าไอ้หน้าด้านนั่นได้ยังไง?”
“กัวไช่เสีย เราหย่ากัน!” เจียงเฉินเอ่ยเสียงหนักแน่น พวกป้าสาวๆ รอบข้างพากันมองศีรษะของเจียงเฉินอย่างมีนัยยะ ราวกับกำลังดูลิง
เจียงเฉินโกรธจนเส้นเลือดปูด แม้ว่าเขาจะไม่แคร์กัวไช่เสีย แต่พวกเขาก็จัดงานเลี้ยงแต่งงานกันแล้ว ชาวบ้านต่างรู้ว่าพวกเขาเป็นสามีภรรยากัน ตอนนี้กัวไช่เสียถูกจับได้ว่ามีชู้ ชาวบ้านไม่รู้ว่าจะหัวเราะเยาะเขายังไง!
“นายจือชิงแซ่เจียงนี่ไม่สมรรถภาพหรือเปล่า? ไม่งั้นจือชิงกัวจะไปสนใจจางหม่าได้ยังไง?”