เวินหลีกำลังทำกับข้าวอยู่ เจียงสามก็โผล่มา จะมาไม้ไหนไม่ต้องคิดก็รู้!
“จือชิงเวิน ทำกับข้าวอยู่เหรอ!”
“มีธุระอะไร?” เวินหลีหั่นผักไปเรื่อย ๆ มือไม่หยุด
“จือชิงเวิน ขอถามอะไรหน่อยนะ เธอมีป้ายไม้สักอันรึเปล่า?” เจียงสามเห็นท่าทีของเวินหลี ในใจก็เริ่มไม่แน่ใจขึ้นมาทันที
“ก็รู้ว่าล่วงเกินแล้วยังจะถามอีก?”
ตอนอ่านหนังสือ เวินหลีชอบคาแรกเตอร์ 'พี่ชายคลั่งน้องสาว' มาก แต่พอมาอยู่ตรงหน้าก็รับไม่ค่อยไหว เจียงสามนี่รู้ดีว่าเธอรังเกียจพวกเขาขนาดไหน แต่ก็ยังมาอีก เห็นได้ชัดว่าตามใจน้องสาวขนาดไหน!
รอยยิ้มบนหน้าเจียงสามแข็งค้าง แต่ก็ยังต้องกล้ำกลืนพูดจุดประสงค์ออกไป
“จือชิงเวิน เยว่เอ๋ออยากขอยืมป้ายไม้ของเธอดูหน่อย วางใจเถอะ ฉันรับรองว่าเธอดูแล้วจะคืนให้ครบถ้วนแน่นอน มีเงื่อนไขอะไรก็เสนอมาได้เลย ถ้าฉันทำได้ จะทำให้แน่นอน!”
เวินหลีกระแทกมีดในมือลงบนเขียงแรง ๆ แล้วด่าเลยไม่เกรงใจ “พวกนามสกุลเจียงนี่บ้ารึไง? ฉันบอกไปแล้วไม่ใช่เหรอว่าป้ายไม้นั่นหายไปบนรถไฟ หายแล้ว หายไปแล้ว เข้าใจมั้ย?”
เจียงสามถอยหลังไปสองก้าวด้วยความตกใจกับท่าทีดุดันของเวินหลี “หายไปแล้ว?”
“ใช่ หายแล้ว ฉันบอกเจียงเยว่เอ๋อไปแล้ว เธอไม่รู้เหรอ?”
สีหน้าเจียงสามประหลาด เขาจับจุดสำคัญได้ทันทีในหัว เวินหลีทำของหายบนรถไฟตั้งแต่ตอนนั้น แล้วเจียงเยว่เอ๋อรู้ได้ยังไงว่ามีของชิ้นนี้?
เขาไม่เคยสงสัยว่าเจียงเยว่เอ๋อผิดปกติเลย คิดว่ามีคนรู้ว่าเวินหลีมีป้ายไม้ ป้ายไม้นั่นอาจมีค่าหน่อย แล้วเจียงเยว่เอ๋อก็ถูกหลอกใช้ด้วย