ลู่เจ๋อชวนเห็นสวี่หย่วนราวกับเห็นผู้กอบกู้ รีบพาคนกลับเข้าบ้าน
สวี่หย่วนเห็นท่าทางร้อนรนของเขา คิดว่าเกิดเรื่องใหญ่ สีหน้าก็พลอยเครียดตามไปด้วย
“บอกหน่อยสิ ถ้าทำให้ผู้หญิงโกรธ ต้องง้อแบบไหน”
“หา” สวี่หย่วนไม่คิดว่าลู่เจ๋อชวนจะร้อนรนถึงขนาดนี้ แต่กลับถามคำถามแบบนี้ ทำเอาอึ้งไปชั่วขณะ
“หาอะไร ฉันถามว่านายง้อผู้หญิงยังไง”
“หัวหน้า นายทำให้จือชิงเวินโกรธเหรอ”
ลู่เจ๋อชวนนึกถึงจูบเมื่อครู่ ใบหน้ายังร้อนวูบวาบ “อืม”
“ไม่ควรนะ จือชิงเวินเป็นคนอ่อนโยนขนาดนั้นยังโกรธได้ หัวหน้าไปทำเรื่องอะไรสุดจะทนกันแน่”
ลู่เจ๋อชวนหรี่ตามองจ้องสวี่หย่วนเขม็ง
สวี่หย่วนสะท้านไปทั้งร่าง นึกถึงวันที่ถูกลู่เจ๋อชวนเคี่ยวกรำทันที
“หัวหน้า ผมผิดไปแล้ว เป็นเพราะปากไม่ดีของผมเอง”
ลู่เจ๋อชวนถึงเบนสายตากลับ
สวี่หย่วนเกาหัว นึกถึงตอนน้องสาวที่บ้านโกรธ ทุกทีเขาต้องซื้อดอกไม้ติดผมไปง้อ หล่อนถึงยอมยกโทษให้
“หรือนายลองซื้อของขวัญไปง้อจือชิงเวินดู”
ลู่เจ๋อชวนคิดตามแล้วว่า ที่สวี่หย่วนพูดก็มีเหตุผล จริง ๆ แล้วเขาไม่เคยซื้อของขวัญให้เวินหลีอย่างเป็นทางการเลย ปกติก็ซื้อแต่ของกินแปลก ๆ มาให้ คิดตอนนี้ก็รู้สึกเสียใจด้วย เลยขับไล่สวี่หย่วนออกไป
สวี่หย่วน: ...นายนี่ช่างสูงส่งจริง ๆ ยอดเยี่ยมนัก!
หลังจากลู่เจ๋อชวนปิดประตู ก็หยิบกล่องเก็บเงินออกมา
เขาเก็บไว้กับตัวแค่ห้าสิบหยวน เงินที่เหลือกับสมุดบัญชีหยิบออกมารวมไว้ในกระเป๋า แล้วก็รีบร้อนไปเคาะประตูห้องเวินหลีต่อ