เจียงสองเหมือนถูกปลุกให้ตื่น รีบกลับเข้าไปในบ้าน อยากจะปลอบอวี๋ซวง แต่อวี๋ซวงนอกจากเงียบก็มีแต่เงียบ
“เมียจ๋า ฉันไปเอาขี้ผึ้งยาจากคุณลุงอู๋มาให้นะ ให้ฉันช่วยทาให้หน่อยเถอะ!”
อวี๋ซวงทำหน้าเย็นชาปฏิเสธ เธอได้จดหมายรับรองมาแล้ว อีกทั้งพรุ่งนี้ก็จะจากไป เมื่อนึกถึงสิ่งที่เจียงสองทำในวันนี้ ใจของเธอก็เย็นชาลงอย่างสิ้นเชิง
จริงๆ แล้วเธอเคยคิดว่าเมื่อกลับไปจัดการเรื่องต่างๆ เรียบร้อยแล้ว จะให้เจียงสองไปหาที่เมืองหลวง เพราะถึงเจียงสองจะทำเรื่องโง่ๆ เมื่อเจอเจียงเยว่เอ๋อ แต่กับเธอก็ถือว่าดีไม่น้อย เธอก็ไม่ใช่คนใจร้ายอะไร
แต่ท่าทีของเจียงสองในวันนี้ทำให้ใจของเธอเย็นชาอย่างสิ้นเชิง
“เมียจ๋า เธอกลับไปอยู่บ้านนานแค่ไหนนะ? ตอนนั้นฉันจะไปรับที่สถานีรถไฟนะ”
เจียงสองถามอวี๋ซวงอย่างระมัดระวัง ท่าทีของอวี๋ซวงทำให้เขารู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล
ทั้งสองคนยังไม่ได้จดทะเบียนสมรส ซึ่งเป็นเรื่องที่ตกลงกันมานานแล้ว ดังนั้นตอนนี้ถ้าอวี๋ซวงไม่กลับมาจริงๆ เขาก็ทำอะไรเธอไม่ได้
อวี๋ซวงเพียงมองเจียงสองอย่างสงบ “เจียงต้าเหอ ฉันจะไม่กลับมาแล้ว!”
เจียงสองฟังจบ ในใจมีความรู้สึกราวกับก้อนหินตกลงสู่พื้น เขาในใจชอบอวี๋ซวง รู้ว่าเธอเป็นคนในเมือง สภาพครอบครัวก็ดี อวี๋ซวงแต่งงานกับเขา นั่นเป็นโชคดีของเขา
ลองนึกถึงเรื่องแย่ๆ ที่เกิดขึ้นในช่วงครึ่งปีที่แต่งงานกัน เขานึกย้อนไปตอนแต่งงานกับเธอ ตนเองเคยสาบานชัดเจนว่าจะดีกับเธอ แต่แล้วเขาทำอะไรลงไป?