หลังจากตื่นนอน เวินหลีก็นึ่งซาลาเปาสองสามลูก แล้วต้มโจ๊กอีกหน่อย เอาผักดองออกมาหั่น พี่น้องสองคนก็กินมื้อเช้าง่าย ๆ แบบนี้!
“ปกติช่วงนี้พวกนายทำอะไรกัน?”
“ตอนนี้ทุกคนก็อยู่แต่ในบ้านกันทั้งนั้น แทบไม่ออกไปไหนเลย เหลืออีกไม่กี่วันก็จะตรุษจีนแล้ว ถึงจะออกไปซื้อของปีใหม่ ถ้านายมาก่อนหน้านี้สักหน่อย เกรงว่าคงไม่เห็นแม้แต่เงาคน!”
“อยู่แต่ในบ้านก็ดีนะ พ่อแม่ก็กลัวว่านายไปทางใต้แล้วต้องทำไร่ตลอดทั้งปี เลยส่งนายมาทางเหนือ!”
“จริง ทางเหนือดีมากเลย ปกติฉันว่างก็ไปเขาด้านหลัง นาน ๆ ทีก็เก็บไก่ป่า กระต่ายป่าได้!”
เวินซวี่ใจหายวาบ นึกว่าเวินหลีไม่กล้าใช้เงินซื้อเนื้อ “เงินกับคูปองที่ให้ไปไม่พอใช้เหรอ?”
เวินหลีรีบโบกมือไม่หยุด “ไม่ใช่ ฉันเงินพอใช้ แค่เบื่อ ๆ ก็ไปเดินเล่นแถวเขาด้านหลัง ถ้านายได้เบี้ยเลี้ยงมาก็อย่าส่งเงินมาให้ฉันอีกเลย ฉันมีเงินพอ เงินนายเก็บไว้แต่งเมียเถอะ!”
เวินซวี่ยกมือขึ้นจิ้มหน้าผากเวินหลีเบา ๆ “ฉันไม่รีบ แต่นายอย่าประหยัดจนเกินไป ชอบอะไรก็ไปซื้อ บ้านเราหาเงินได้หลายคน เลี้ยงนายคนเดียวง่ายจะตาย เงินไม่พอใช้ต้องบอกฉันนะ!”
“ฉันเงินพอใช้ ตอนไปอยู่ชนบทพ่อแม่ให้ฉันมาตั้งพันหยวน ฉันพกเงินไว้กับตัวเยอะ ๆ ก็ไม่ดี!”
“ก็จริง เรือนจือชิงคนเยอะตาซับซ้อน ไม่เหมาะจะเก็บเงินเยอะไว้กับตัวจริง ๆ!”
“อืม ๆ นายคราวนี้มาหาฉันแล้ว ยังมีเวลาไปเยี่ยมพ่อแม่พวกเขาไหม?”