เวินซวี่ไม่มีทางช่วยไอ้หมาลู่เจ๋อชวนพูดดี ๆ หรอก จะมาจีบน้องสาวเขา จะให้คว้าไปง่าย ๆ แบบนี้ไม่ได้!
ถึงแม้ลู่เจ๋อชวนจะมีคุณสมบัติส่วนตัวไม่เลว แต่ที่บ้านยังมีแม่เลี้ยงจอมป่วน สภาพครอบครัวซับซ้อน เสี่ยวหลีอ่อนโยนและไร้เดียงสา ถ้าแต่งเข้าไป ไม่รู้จะต้องลำบากอีกแค่ไหน!
“แหะ~ ไม่มีอะไรหรอก แค่เห็นว่าโตแล้ว น้องสาวพี่สวยแล้วก็เก่ง จะให้หาคนแต่งส่ง ๆ ไปไม่ได้!”
เวินหลีฟังไม่ออกถึงนัยในคำพูดของเวินซวี่ โบกมือแบบไม่แคร์ “วางใจวางใจ ฉันรู้ขีดจำกัดตัวเอง!”
พี่น้องกินข้าวเย็นเสร็จ เก็บกวาดบ้านเรียบร้อย เวินหลีถึงเพิ่งนึกได้ว่าเวินซวี่ยังไม่มีที่พัก
“พี่ บนเตามีน้ำร้อนนะ ไปอาบน้ำล้างหน้าก่อน คืนนี้พี่นอนห้องฉัน ฉันไปนอนห้องข้าง ๆกับเฉินเยียนเอง!”
“ไม่ต้อง จือชิงฉีคุยกับพี่เรียบร้อยแล้ว ให้พี่คืนนี้ไปเบียดกับเขา!”
“เตียงอิฐหลังบ้านเราไม่ใหญ่เลยนะ พวกลูกผู้ชายตัวโตทั้งคู่ คงอึดอัดน่าดู พี่นอนที่ฉันนี่แหละ ยังไงก็แค่ไม่กี่วัน ผู้หญิงสองคนไม่ได้เบียดอะไรนักหรอก!”
เวินซวี่มีวันหยุดแค่สิบวัน บวกกับต้องเสียเวลาเดินทางอีกสองสามวัน ที่นี่อยู่ได้แค่สามสี่วันเท่านั้น
เวินซวี่มองเตียงอิฐของเวินหลี เตียงนี้ไม่ใหญ่จริง ๆ ด้วย แค่ประมาณเมตรสอง ผู้ชายตัวใหญ่สองคนนอนด้วยกันก็แคบไปหน่อย
“ได้ ของใช้ล้างหน้าอาบน้ำพี่มีหมด ไม่ต้องเตรียมให้ เดี๋ยวพี่ไปอาบน้ำที่ส้วมก็ได้”