แพะป่านับเป็นเหยื่อขนาดใหญ่ ปกติแล้วถ้าล่ามาได้ต้องส่งให้หมู่บ้าน แต่ถ้าไม่มีใครเห็นก็ว่ากันอีกเรื่อง พวกเขาแบ่งกันเองเงียบ ๆ แค่ไม่พูดออกไปก็ไม่มีปัญหา
พวกเรือนจือชิงต่างก็ได้ส่วนแบ่งเนื้อกันทุกคน จะมีใครโง่เอาไปป่าวประกาศให้รู้ทั่วเล่า!
หลี่หงเรียกคนเรือนหน้าว่ากลับไปกินข้าวก่อน ส่วนเวินหลีกับเฉินเยียนก็เรียกพวกที่ทำกับข้าวกินเองให้มากินอะไรก่อน
ซูฮ่าวกับพวกก็ไม่เกรงใจ ทุกคนจัดการกินข้าวเสร็จ ก็เริ่มตั้งกระทะต้มน้ำ เตรียมจัดการแพะในคืนนี้เลย
ชั่วขณะนั้น เรือนจือชิงทั้งหลังคึกคักวุ่นวายกันยกใหญ่ พอจัดการแพะเสร็จ เฉินเจียหาวเอาตาชั่งมาชั่ง แพะสองตัวหลังจากจัดการแล้ว ไม่รวมเครื่องในกับหัว ยังได้เนื้ออีก 184 ชั่ง
เรือนจือชิงมีจือชิงทั้งหมด 21 คน รวมเวินซวี่ที่ออกแรงไปไม่น้อยด้วย คิดเป็น 22 คน บวกกับไก่ป่า 3 ตัวกับกระต่ายป่า 5 ตัวที่จับได้ เอามาจัดการรวมกัน แบ่งแล้วแต่ละคนได้เนื้อ 10 ชั่ง
“จือชิงเฉิน เครื่องในพวกนี้จัดการยังไงดี?” เวินหลีเห็นกระเพาะแพะกับไส้แพะพวกนั้น ก็นึกถึงซุปกระเพาะแกะขึ้นมาทันที น้ำลายแทบจะห้ามไม่อยู่จนไหลออกมา
“นี่ก็แบ่งยากนะ!”
ถึงแม้ทุกคนจะไม่ค่อยชอบเครื่องในเท่าไหร่ แต่มันก็คือเนื้อ!
“จือชิงเฉิน งั้นแบบนี้ไหม พวกเราที่ทำกับข้าวกินเองได้เครื่องในชุดนึง พวกเรือนหน้าที่กินรวมกันได้เครื่องในอีกชุดนึง จะได้ไม่ต้องแบ่งกันอีก!”
“เรือนหลังพวกเธอมีคนน้อย แบ่งแบบนี้พวกเราไม่เสียเปรียบหรือ?” หนิวเจาตี้ไม่ยอม
เวินหลีคิดดูก็จริง ถึงทุกคนจะไม่ค่อยเห็นค่าเครื่องใน แต่เครื่องในก็คือเนื้อ แบ่งแบบนี้ไม่ยุติธรรมจริง ๆ