ในช่วงไม่กี่วันต่อมา ทุกคนมักจะเห็นเจียงเยว่เอ๋อกับเซียวเหลียงเดินควงคู่กันไปมา บางครั้งยังมีหางน้อย ๆ ตามหลังมาด้วย นั่นก็คือฉีหยาง!
เวินหลีเห็นความสัมพันธ์รักสามเส้าที่ซับซ้อนนี้แล้วก็เหนื่อยใจแทนเจียงเยว่เอ๋อ ต้องคอยปลอบคนนั้นทีคนนี้ที แถมยังต้องหาเวลาว่างไปคบกับเจียงเฉินอีก เวินหลีขนานนามเธอว่า จอมบริหารเวลา!
ชาวบ้านในหมู่บ้านกลับเห็นเป็นเรื่องปกติ เพราะเจียงเยว่เอ๋อเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก มีหนุ่ม ๆ ตามหลังเธอมากมาย พอคนเยอะก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก!
เวินหลีเพิ่งเลิกงาน ก็เห็นเหอเฉียงออกมาเดินเล่น แม้ว่ามือของเขาจะต่อกลับไปแล้ว แต่กระดูกมือหักเสียหายหนักเกินไป กระดูกก็งอกผิดรูป นับจากนี้ไปมือขวาของเขาจะใช้แรงไปตลอดชีวิตไม่ได้อีกแล้ว ถือว่าเป็นคนพิการครึ่งหนึ่ง
เวินหลีเห็นเขายังออกมาเดินเปรี้ยวได้ แววตาก็มืดลง ความทุกข์ครึ่งหนึ่งในชาติก่อนของเจ้าของร่างเดิมล้วนมาจากเหอเฉียง จะปล่อยให้เขาอยู่สุขสบายแบบนี้ไม่ได้
เหอเฉียงไม่รู้ทำไม ถึงรู้สึกเหมือนถูกสัตว์ร้ายจ้องมองอยู่ตลอดเวลา แผ่นหลังเย็นวาบ เขาหันกลับไป ก็เห็นเพียงแผ่นหลังของเวินหลีที่เดินจากไป
เขาหรี่ตาลง ตอนนี้เขากลายเป็นคนพิการไปแล้ว ตั้งแต่เขาบาดเจ็บ เจียงเยว่เอ๋อก็ไม่สนใจเขาเลย เงินที่บ้านเกือบทั้งหมดใช้ไปกับโรงพยาบาล อีกทั้งชื่อเสียงของเขาก็ไม่ดี ตอนนี้สาว ๆ ในหมู่บ้านใกล้เคียงไม่มีใครยอมแต่งกับเขา
ส่วนคนที่ยอมแต่งกับเขา เขาก็ไม่สนใจเหมือนกัน แต่ละคนหน้าตาไม่ดีแถมที่บ้านก็คงให้สินเดิมได้ไม่กี่หยวน