เวินหลีมุมปากกระตุก เธอไม่คิดว่าอ้ายขี้เกียจจะรักพี่รักเพื่อนถึงเพียงนี้ จึงเล่นตามน้ำเขาว่า: “เหอถงจื้อ ฉันไม่มีทางอยู่กินกับพวกชายรักชายหรอก น้ำหวานของนายเก็บไว้ให้ชายชู้สองคนนั้นเถอะ!”
ผู้คน: ……
เดิมทีทุกคนแทบจะลืมเรื่องที่เหอเฉียงนอนกับผู้ชายไปแล้ว พอถูกเวินหลีรื้อขึ้นมากล่าวถึงอีกครั้ง ก็พลันหัวเราะกันเซ็งแซ่
“พรืด ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”
“ใช่เลยเฉียงจื่อ นายไม่สะอาดแล้วนะ จะมาทำลายสาวชาวบ้านได้ยังไง!”
เหอเฉียงหน้าขึ้นเขียว แทบกระอักเลือดเก่า
ทว่าอ้ายขี้เกียจไม่ยอมปล่อยเขา ตบบ่าเหอเฉียง สีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง มองเขาแล้วว่า “เฉียงจื่อ พี่ไม่มีวันรังเกียจนายเด็ดขาด แต่นายจะทำเรื่องชั่วแบบนี้ไม่ได้นะ รู้ไหม!”
เหอเฉียงตั้งใจลบเลือนความทรงจำเจ็บปวดนั้นไปแล้ว ถูกเวินหลีขุดขึ้นกลางที่สาธารณะ เขาอยากจะมุดดินหนี แม้แต่ข้อแก้ตัวก็ลืมสิ้น
เวินหลีเห็นอาการราวถูกตีอกชกหัวของเขา ก็ถอนหญ้าต่อไป
ลู่เจ๋อชวนกังวลว่าเหอเฉียงจะคลั่ง กร่างยืนขวางหน้าเหมือนภูเขาลูกย่อม จ้องเขาไม่กระพริบตา
รับรู้ถึงแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากลู่เจ๋อชวน เหอเฉียงได้แต่ถอยหนีอย่างระทม ทั้งก่อนวิ่งไปก็เหลือบมองเวินหลีอย่างเคียดแค้น
เธอคิดว่าเขาจะยอมแพ้เช่นนี้หรือ?
ฝันไปเถอะ!
เดิมทีเขายังคิดจะค่อยเป็นค่อยไป ใช้ไม้ละม่อมให้เวินหลียอมแต่งกับเขาเอง เมื่อเวินหลีไม่เห็นแก่ความหวังดี ก็อย่าหาว่าเขาใช้ไม้แข็ง!