เซียวเหลียงเห็นเวินหลีพูดยืนยันหนักแน่นขนาดนั้น จิตใจที่ไม่หนักแน่นอยู่แล้วก็เริ่มโอนเอน ในแววตาที่มองเจียงเยว่เอ๋อมีแววไต่ถามแวบหนึ่ง
หรือว่าตัวเองถูกหลอกจริง ๆ?
เวินหลีกับเฉินเยียนไม่มีเวลามายุ่งเรื่องคนอื่น พูดจบก็เดินจากไปทันที
เจียงเยว่เอ๋อเห็นเวินหลีไปแล้ว ถึงได้ตาแดงอธิบายทั้งน้ำตาคลอ “จือชิงเซียว จริง ๆ แล้วฉันกับจือชิงแซ่เจียงเคยคบหากันมาก่อน เราเกือบจะถึงขั้นแต่งงานกันแล้วแท้ ๆ แต่ใครจะรู้... จือชิงกัวที่เรือนจือชิงนั่นดันวางยาจือชิงแซ่เจียง สุดท้ายเราก็ต้องแยกจากกัน!”
เจียงเยว่เอ๋ออธิบายพลางสะอึกสะอื้น แค่สองสามประโยคก็ปั้นตัวเองให้กลายเป็นเหยื่อได้ทันที เซียวเหลียงฟังจบก็รู้สึกผิดจนตื้อ ตัวเองจะสงสัยสหายเจียงได้ยังไงกัน?
เธอเป็นผู้หญิงที่แสนดีงามขนาดนี้ จะหลอกลวงตัวเองได้ยังไง? ชัด ๆ ว่าเธอเองนั่นแหละที่เป็นเหยื่อ สุดท้ายยังต้องมารับคำเย้ยหยันจากคนอื่นอีก จือชิงเวินกับจือชิงเฉินนี่มันน่าโมโหจริง ๆ!
“จือชิงเซียว ถ้าคุณรังเกียจฉัน งั้นฉัน... ฉันจะไม่ปรากฏตัวต่อหน้าคุณอีก!”
เซียวเหลียงยังไม่ทันได้ตั้งตัว เจียงเยว่เอ๋อก็เอามือปิดหน้าวิ่งหนีไปแล้ว
มองท่าทางเจียงเยว่เอ๋อที่เจ็บปวดรวดร้าว เซียวเหลียงยิ่งสงสารเธอจับใจ ชัด ๆ ว่าเธอต่างหากที่เป็นคนถูกทำร้าย แต่ผลกลับกลายเป็นว่าทุกคนพากันประณามเธอว่าไม่รู้จักรักษาเกียรติตัวเอง ตอนนี้ชื่อเสียงสำหรับผู้หญิงคนหนึ่งมันสำคัญแค่ไหนกัน?
ไม่รู้เลยว่าเธอต้องทนอยู่ในหมู่บ้านนี้มากแค่ไหน เขาจึงก้าวขายาว ๆ ออกไปทันที วิ่งตามไปติด ๆ