“สหายจือชิงถังปวดท้อง เข้าห้องน้ำไปแล้ว!”
เวินหลีและเฉินเยียนสบตากัน แววตาทั้งคู่สื่อถึงความอึดอัดใจ
ซูอวิ๋นนี่ถูกใช้เป็นเครื่องมือโดยไม่รู้ตัวเลยนะ!
“อ๋อ! งั้นเธอก็บอกให้สหายจือชิงถังไปคุยกับจือชิงอิ่นด้วยตัวเองสิ ถ้าจือชิงอิ่นตกลง ฉันก็ตกลง!”
ซูอวิ๋นคิดว่าเรื่องมีหวัง ใบหน้าเผยรอยยิ้มเขินอาย “ได้เลย ขอบคุณจือชิงเวินนะ!”
พอซูอวิ๋นเดินออกไป เฉินเยียนก็ส่ายหัวพลางทำเสียงจิ๊จ๊ะ “เสี่ยวหลี เธอนี่เจ้าเล่ห์ล้ำลึกเหมือนเดิมเลยนะ!”
เวินหลียิ้มโดยไม่เถียง เธอมั่นใจว่าถังซือจะไม่ไปหาอิ่นเจียว เพราะอิ่นเจียวไม่ใช่คนคุยง่ายขนาดนั้น ไม่อย่างนั้นคงไม่มาหาเธอหรอก
ตอนนี้เธอพอจับทางของถังซือได้แล้ว ด้านหนึ่งรักษาภาพลักษณ์ไร้เดียงสา อีกด้านกลับแอบทำตัวร้ายอยู่ลับหลัง
ซูอวิ๋นก็แค่คนซื่อเกินไป ถูกใช้เป็นเครื่องมือแต่ไม่รู้ตัว!
เวินหลีนึกว่าตัวเองพูดย้ำขนาดนี้แล้ว ซูอวิ๋นคงไม่ทำอะไรโง่ ๆ อีก แต่ไม่นานก็มีเสียงโวยวายของอิ่นเจียวดังขึ้น
“แกเป็นใครกัน? ห้องนี้ฉันเช่าด้วยเงินตัวเอง จะให้แกได้ยังไง หน้าด้านจริง ๆ เลย!”
ซูอวิ๋นยืนงงอยู่ท่ามกลางพวกเขา ถูกอิ่นเจียวด่าจนก้มหน้าไม่กล้าสู้ แต่ถังซือกลับหายหน้าไปไหนแล้ว
เมื่อซูอวิ๋นเห็นว่าไม่มีใครยอมช่วยพูดให้ ใบหน้าก็แสดงสีหน้าอับอาย แต่ก็ยังรวบรวมความกล้าพูดขึ้นว่า “ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น แค่อยากมาคุยด้วยเท่านั้น!”
“ไม่ได้หมายความอย่างนั้น หมายความว่าไง? เธอคิดว่าฉันขาดเงินแค่นั้นรึไง?”