หลังจากทุกคนนั่งลง เฉินเจียหาวก็กล่าวอะไรไปสองสามประโยคตามมารยาท แล้วให้ทุกคนเริ่มทานอาหาร
พวกจือชิงใหม่เห็นซาลาเปาธัญพืชหยาบในมือ ต่างกลืนน้ำลาย ก่อนจะกัดลงไปด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว
เวินหลีกับเฉินเยียนแอบหาอะไรรองท้องมาก่อนแล้ว ตอนนี้เลยไม่หิวเลย เฉินเยียนหยิบซาลาเปาขึ้นมา บิมากกว่าครึ่งใส่ชามของฉีจวิน ฉีจวินมองเธอแวบหนึ่ง แล้วก็ปล่อยเลยตามเลย
เวินหลีใช้หางตาสำรวจสี่คนที่มาใหม่ ดูจากท่าทีแล้วถือว่าไม่เลว ดูไม่เหมือนพวกที่ชอบหาเรื่อง ตรงกันข้าม ถังซือค่อนข้างร่าเริงสดใส ยังไม่ทันสิ้นมื้ออาหาร ก็คุยกับทุกคนได้สองสามประโยคแล้ว
พอมองดูทุกคนใกล้จะทานเสร็จ เจียงเฉินกับพานหย่งถึงได้กลับมาจากข้างนอก
ทุกคนได้ยินเสียงฝีเท้า ต่างก็พากันมองไปที่ประตู
นอกบ้านตะวันลับฟ้า เจียงเฉินหันหลังให้แสงสนธยาเดินเข้ามา แสงสุดท้ายของตะวันยามเย็นกระทบข้างแก้มเขา ใบหน้านั้นราวกับถูกปกคลุมด้วยแสงเรืองรอง เวินหลีต้องยอมรับว่าท่าทางหน้าตาของเขาคนนี้นับว่าไม่เลวจริง ๆ!
เธอแอบสังเกตปฏิกิริยาของถังซือกับซูอวิ๋น ตอนถังซือเห็นเจียงเฉิน ดวงตาเป็นประกายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ตรงใบหูแดงขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ซูอวิ๋นกลับมีสีหน้าเรียบเฉย ดูเหมือนเธอไม่ได้หลงใหลเจียงเฉิน แล้วภายหลังเธอถูกเจียงเฉินทำให้หลงจนเสียตัวตนไปได้ยังไงกันนะ?
ดูท่าถังซือคงจะตกหลุมรักเจียงเฉินตั้งแต่แรกพบ!
เวินหลีไม่มีนิสัยชอบยุ่งเรื่องคนอื่น แต่ประทับใจซูอวิ๋นไม่เลว ถ้าเป็นไปได้ เธอก็ยังอยากเตือนซูอวิ๋นสักหน่อย เลี่ยงไม่ให้เธอเดินซ้ำรอยเดิมจากชาติก่อน