เรื่องนี้มีท่าทีจะลุกลามบานปลายขึ้นเรื่อย ๆ เจียงเฉินรู้เรื่องเข้า ก็รีบออกมาชี้แจงทันที แต่ตอนนี้ไม่มีใครเชื่อเขาแล้ว เพราะท่าทีที่เขามีต่อกัวไช่เสียก่อนหน้านี้ ทุกคนต่างเห็นกับตา
หลี่เซียงเซียงยกยิ้มมุมปาก ซ่อนผลงานและชื่อเสียงไว้อย่างมิดชิด
เวินหลีหยิบครีมบำรุงผิวกระปุกหนึ่งยัดใส่มือหลี่เซียงเซียง “เซียงเซียง ขอบใจนะที่ช่วย!”
หลี่เซียงเซียงรีบถอยหลัง “อย่าเลย ๆ เราเป็นเพื่อนกัน เรื่องแค่นี้เล็กน้อยจะตายไป!”
เวินหลีก้าวเข้ามาดึงมือหลี่เซียงเซียงไว้ แล้ววางครีมบำรุงผิวใส่มือเธอ “เธอรับไปเถอะ ที่บ้านส่งมาให้ฉันหลายกระปุก ฉันใช้คนเดียวไม่หมดหรอก เธอก็พูดเองว่าเราเป็นเพื่อนกัน อย่าเกรงใจฉันเลยนะ!”
หลี่เซียงเซียงเห็นเวินหลีขอบคุณด้วยความจริงใจ ก็ไม่ปฏิเสธอีก “ก็ได้ งั้นฉันไม่เกรงใจเธอแล้วนะ!”
“อย่างนี้สิถึงจะถูก!”
“จริงสิ เมื่อคืนเหอเฉียงกลับมาแล้ว ฉันได้ยินว่าตอนนี้เขากินได้แต่ข้าวต้มน้ำใส ๆ น่าสงสารสุด ๆ!”
เวินหลียกยิ้มมุมปาก ยังไม่สาสมใจเธอเลยนะ!
ดังนั้นวันรุ่งขึ้น เหอเฉียงที่อาการเพิ่งจะดีขึ้นกลับท้องเสียไม่หยุด โดยไม่รู้ว่ากินอะไรเข้าไป ก้นของเขาเพิ่งผ่านการผ่าตัดมา แผลปริแตกอีกครั้ง คนบ้านเหอเลยรีบร้อนพาตัวเขาส่งโรงพยาบาลอีกรอบ
ครั้งนี้เกือบเอาชีวิตเขาไปครึ่งหนึ่ง ชายหนุ่มที่เดิมยังดูสดใส กลับซูบซีดราวกับหญ้าหางหมาที่เฉาแห้ง ตัวผอมจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม
เมื่อคนก่อเรื่องไม่อยู่ ชีวิตเวินหลีก็สบายใจจนแทบจะบรรยายไม่ถูก