เวินหลีกระแอมสองครั้ง “เรื่องก่อนหน้านี้... ขอบคุณนายมากนะ!”
หลังจากวันนั้น ลู่เจ๋อชวนก็เริ่มออกแต่เช้ากลับมืดค่ำ เวินหลีอยากขอบคุณเขาแต่หาโอกาสไม่ได้ วันนี้ถึงจะได้เจอตัวเสียที
ลู่เจ๋อชวนก้มตัวลง ดวงตาสีดำฉายแววขบขัน “อยากขอบคุณฉันจริง ๆ เหรอ?”
ใบหน้าหล่อเหลาที่ขยายใหญ่ขึ้นปรากฏตรงหน้าเวินหลี ทำเธอหายใจแทบไม่ทัน “ก็... ก็จริงสิ!”
“งั้น... ค่ำนี้เลี้ยงข้าวฉันหน่อย?”
“ได้เลย เดี๋ยวฉันกลับไปทำกับข้าวก่อน!” เวินหลีพูดจบก็วิ่งกลับเรือนจือชิงด้วยท่าทางลนลาน
มุมปากของลู่เจ๋อชวนยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม ในดวงตาฉายแววดีใจอย่างปิดไม่มิด เขาไม่เคยคิดว่าโฉมหน้าของตัวเองมีข้อดีตรงไหน แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่าใบหน้านี้พอมีประโยชน์อยู่บ้าง อย่างน้อยเวลาที่เธอเห็นเขา เธอก็จะหน้าแดง
ตอนแรกยังคิดว่าสวี่หย่วนเผาหลอกตัวเอง ดูท่าว่าไอ้หมอนั่นจะพอมีประโยชน์เหมือนกัน
ลู่เจ๋อชวนเดินกลับเรือนจือชิงด้วยรอยยิ้ม กลับเข้าไปในห้อง หยิบไก่ป่าที่สวี่หย่วนทำความสะอาดไว้แล้วขึ้นมาเตรียมเดินออกไป
“พี่ลู่ นายจะเอาไก่ป่าไปไหนน่ะ? ฉันกำลังจะลงหม้อแล้วนะ!”
ลู่เจ๋อชวนกวาดสายตามองสวี่หย่วนตั้งแต่หัวจรดเท้า สวี่หย่วนโดนเขามองจนขนลุก ถึงได้ยินลู่เจ๋อชวนเอ่ยปาก “ฉันว่านายอ้วนขึ้นเยอะเลยนะ ช่วงนี้ เย็นนี้กินเจแล้วกัน!”
“หา?”
สวี่หย่วนมองตาค้างดูไก่ป่าถูกลู่เจ๋อชวนเอาไปฝั่งเวินหลี ร้องโหยหวน “อะไรกัน ผมผอมลงนะ!”