สำหรับข้อกล่าวหาของทุกคน เวินหลีไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ยังไม่ส่งผลกระทบอะไรกับเธอ
หลังเลิกงาน ลู่เจ๋อชวนมาหาเวินหลี กระซิบอะไรบางอย่างข้างหูเธอ เวินหลีตาเป็นประกาย จากนั้นก็เรียกฉีจวินและเฉินเยียนมา ทุกคนปรึกษากันครู่หนึ่งแล้วแยกย้ายกันไปสองทาง
เวินหลีกับลู่เจ๋อชวนไปบ้านตาอู๋ด้วยกัน กัวไช่เสียยังไม่ฟื้น
“คุณลุงอู๋ จือชิงกัวเป็นยังไงบ้าง”
“เสียเลือดมาก ยังสลบอยู่”
เวินหลีเดินเข้าไปดู กัวไช่เสียเดิมทีก็แพ้ท้องจนผอมไปมากแล้ว หลังจากเจอเรื่องนี้ ใบหน้าซีดเซียวน่ากลัว
“พวกแกมาทำไม หรือยังคิดว่าทำร้ายไช่เสียไม่พอ” เจียงเฉินลุกขึ้นยืน มองเวินหลีกับลู่เจ๋อชวนอย่างระแวดระวัง ราวกับกลัวว่าเวินหลีจะทำร้ายกัวไช่เสียอีก
เวินหลีมองเจียงเฉินอย่างเย้ยหยัน พระเอกคนนี้ยิ่งน่าสนใจขึ้นทุกที ในหนังสือต้นฉบับ บุคลิกของเขาคือดอกไม้บนยอดเขาสูง ปิดกั้นหัวใจ ไม่ยอมรักใคร มีเพียงตอนที่เจอนางเอกถึงได้รับการปลดปล่อย
นี่เพิ่งลงชนบทไม่กี่เดือน คนทั้งคนเปลี่ยนไปมาก เพียงเพื่อจะปองร้ายตัวเอง ถึงกับยอมเล่นละครใหญ่ขนาดนี้
“สหายเจียง ตอนบ่ายฉันไปดูที่ริมแม่น้ำมา น่าแปลกที่ตรงจุดที่จือชิงกัวล้ม ฉันได้กลิ่นน้ำมันใส่ผมดอกหอมหมื่นลี้ สหายว่ามันประหลาดไหม”
ขนตาของเจียงเฉินกระตุก ดวงตาจ้องไปที่กัวไช่เสียบนเตียงอย่างไม่รู้ตัว
“ไช่เสียใช้น้ำมันใส่ผมดอกหอมหมื่นลี้เป็นประจำ มันมีอะไรแปลก”