เจียงเยว่เอ๋อยังคงไม่เชื่อว่าเวินหลีทำป้ายไม้หาย ขอเพียงเวินหลีหยิบออกมา เธอก็จะฉวยโอกาสทำให้นิ้วแตก แล้วหยดเลือดลงไปเพื่อผูกพันธสัญญากับมิติ ถึงตอนนั้นป้ายไม้ก็จะไร้ค่า เธอแค่ต้องการมิติ!
“เยว่เอ๋อ ฉันพูดความจริงนะ ตอนนั้นฉันทำป้ายไม้หายโดยไม่ตั้งใจ ยังขอให้พนักงานช่วยหาด้วย แต่บนรถไฟคนเยอะมาก สุดท้ายก็ไม่เจอ!”
เวินหลีอยู่ที่ตู้นอนต่อในภายหลัง เธอทำของหายหรือไม่ ใครก็ไม่อาจรู้ ยังไงเจียงเยว่เอ๋อก็ไม่มีทางไปถามพนักงานหรอก!
เจียงเยว่เอ๋อจ้องหน้าเวินหลีเขม็ง เห็นเธอดูไม่เหมือนโกหก ก็เหมือนถูกกระทบกระเทือน ซวนเซถอยหลังไปสองก้าว
“หายได้ยังไง? หายไปได้ยังไงกัน?”
เวินหลีมองเจียงเยว่เอ๋ออย่างงุนงง “เยว่เอ๋อ ทำไมเธอถึงรู้ว่าฉันมีป้ายไม้ล่ะ?”
เจียงเยว่เอ๋อยังจมอยู่ในความคิดของตัวเอง ตัวคนเหมือนเลือนลาง ปากก็พร่ำพึมพำไม่หยุด ท่าทางเหมือนจะสติแตก
เวินหลียกมือโบกต่อหน้าเธอ “เยว่เอ๋อ เยว่เอ๋อ?”
เจียงเยว่เอ๋อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ดวงตาราบเรียบไร้ชีวิตชีวา แววตามองเวินหลีเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม ความแค้นเคือง และยังมีความงุนงงสับสน
เธอร้อนรนเข้าไปใกล้ ใช้สองมือจับไหล่เวินหลีแน่น เสียงพูดสั่นเครือ “เสี่ยวหลี ฉันแค่อยากดูป้ายไม้ของเธอเท่านั้น เอามาให้ฉันดูหน่อย ได้ไหม?”
เวินหลีเหมือนถูกท่าทางของเธอทำให้ตกใจ “เยว่เอ๋อ ป้ายไม้ฉันหายจริง ๆ ไม่เชื่อก็ไปถามพนักงานดู!”