วันรุ่งขึ้น เจียงสามก็นำโสมที่ตกลงกันไว้มาส่ง
เวินหลีมองดู คราวนี้ยืนยันได้ว่าเป็นโสมของแท้แน่นอน แต่โสมสามต้นอายุไม่มาก ราวสิบปีเท่านั้น โสมแบบนี้ไม่ค่อยมีราคา ใครขุดได้ก็เป็นของคนนั้น ชาวบ้านรู้เข้าก็ไม่ว่าอะไร!
เวินหลีเก็บโสมอย่างดีอกดีใจ ก็อย่างว่าแหละ เธอก็ไปเขาด้านหลังบ่อย ป่าลึกก็ไปหลายครั้ง แต่ไม่เคยเจอโสมสักต้น โสมบนเขาด้านหลังเหมือนเตรียมไว้ให้นางเอกโดยเฉพาะ นอกจากเธอแล้ว ใครก็ขุดไม่ได้!
คราวนี้ดีแล้ว ได้ทีเดียวสามต้น รอให้เธอใช้น้ำพุวิญญาณบำรุงสักพัก จะได้ส่งไปให้คุณพ่อเวินบำรุงร่างกาย!
“สหายเจียง คราวหน้าถ้าขุดโสมได้ เอามาขายให้ฉันได้นะ ฉันรับรองจะให้ราคาดี!”
เจียงสาม: ไม่เคยพบเห็นคนหน้าหนาถึงเพียงนี้!
“เราเป็นคนคุ้นเคยกันเก่าแก่แล้ว ฉันน่ะซื่อสัตย์ที่สุด ยังไงก็ขาย ขายให้ฉันนายยังไม่ต้องเสี่ยงอันตราย ราคาก็สมเหตุสมผล ไม่มีทางโกงนายหรอก!”
เจียงสามรู้สึกว่าเวินหลีพูดมีเหตุผล โสมแม้จะมีราคาแพง แต่แบบอายุสิบกว่าปีนี้ไม่ค่อยมีราคาจริงๆ เอาไปขายก็ได้ไม่กี่ตังค์ จะไปเป็นศัตรูกับใครก็ไม่เท่าเป็นศัตรูกับเงินใช่ไหม
“แล้วคุณจะให้ราคาเท่าไร?”
“อายุต่ำกว่าสิบปี สามหยวน เกินสิบปี สิบหยวน ราวยี่สิบปี สามสิบหยวน ฉันไม่สนสภาพภายนอก!”
โสมต้องดูทั้งอายุ ทั้งรากว่าขาดหรือไม่ ถ้าไม่สนสภาพ ราคาที่เวินหลีให้ก็สูงกว่าราคาตลาดนิดหน่อยด้วยซ้ำ แถมไม่ต้องเสี่ยงไปตลาดมืด นับว่าเป็นความคิดที่ดีทีเดียว