เวินหลีวุ่นวายอยู่ทั้งวัน เพิ่งเลิกงานก็เห็นเจียงเยว่เอ๋อเดินตรงมาหาเธอ ทั้งคู่ฉีกหน้ากันอย่างสิ้นเชิงแล้ว เวินหลีจึงไม่คิดจะทักทาย แต่เจียงเยว่เอ๋อกลับเดินเข้ามาหา
“ฉันมีของจะให้เธอ!”
เวินหลีคิดว่าเธอยังติดค้างโสมอยู่สามต้น จึงเดินตามไปยังมุมที่ไม่มีใคร
เจียงเยว่เอ๋อล้วงออกมาจากกระเป๋าเป็นห่อผ้าเช็ดหน้า ข้างในเป็นโสมสามต้นพอดี
“โสมนี่เอาไป หลังจากนี้เราไม่ติดค้างกันอีก ถ้าฉลาดก็อย่าเอาใบสั่งยานั่นมาข่มขู่ครอบครัวฉันอีก!”
เวินหลีได้แต่มองเจียงเยว่เอ๋ออย่างเย็นชา ไม่ยอมยื่นมือไปรับ
แววตาเจียงเยว่เอ๋อวูบไหว มีความไม่มั่นใจแวบผ่าน แต่พอนึกว่าเวินหลีก็เป็นแค่คนโง่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร ความไม่มั่นใจนั้นก็ถูกกลบเกลื่อนไปอย่างรวดเร็ว “ทำไม? จะรีดไถฉันอีกเหรอ?”
“เธอคิดว่าฉันโง่หรือไง? ถึงตาฉันจะบอดยังไง ก็ยังแยกโสมกับต้นชางลู่ได้นะ เธอจะหลอกฉันแบบนี้น่ะเหรอ?”
เวินหลีแทบจะขำทั้งโกรธกับเล่ห์เล็กๆ ของเจียงเยว่เอ๋อ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอมีความรู้ด้านการแพทย์แผนจีน ป่านนี้คงถูกหลอกไปแล้ว ถ้าเธอเอา 'โสม' พวกนี้ไปแช่เหล้าจริงๆ คุณพ่อเวินกับพี่ชายจะยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ก็ยังไม่แน่!
เจียงเยว่เอ๋อคนนี้ช่างมีจิตใจอำมหิตจริงๆ!
เจียงเยว่เอ๋อไม่คิดว่าเวินหลีจะรู้จักต้นชางลู่ จู่ๆ เธอก็ตระหนักได้ว่า เวินหลีดูแตกต่างจากในหนังสือต้นฉบับมาก ในนิยายของเธอ เวินหลีเป็นตัวละครคุณหนูไร้สมอง แล้วเธอจะรู้ความแตกต่างระหว่างโสมกับชางลู่ได้อย่างไร?