เวินหลีเองก็สงสัยเหมือนกันว่าฉีหยางไม่ได้ชอบเจียงเยว่เอ๋อร์มาตั้งนาน แล้วจู่ ๆ ทำไมถึงหลงรักขึ้นมาได้?
ทีหลังได้ยินหลิวพ่านเอ๋อร์เล่าให้ฟัง ฉีหยางว่างจนเบื่อก็ไปจับปลาที่ริมแม่น้ำ น้ำในแม่น้ำกลายเป็นน้ำแข็งหมดแล้ว แต่ปีนี้หิมะน้อย ชั้นน้ำแข็งเลยไม่หนา ฉีหยางเผลอเหยียบน้ำแข็งแตก ตกลงไปในแม่น้ำ ถึงแม้แม่น้ำสายนั้นจะไม่ลึก แต่อุณหภูมิมันหนาวเกินไป แถมยังมีน้ำแข็งอีก เขาพยายามปีนอยู่นานก็ปีนไม่ขึ้น
สุดท้ายเจียงเยว่เอ๋อร์ผ่านมาพอดีเลยช่วยเขาไว้!
เวินหลีก็นึกขึ้นได้ว่า ช่วงก่อนหน้านี้ฉีหยางกลับมาตัวเปียกโชกจริง ๆ ตอนนั้นซูฮ่าวยังบอกเลยว่า ในลำธารเล็กด้านหลังไม่มีปลาอะไรเลย ไม่รู้ว่าฉีหยางไปจับปลาอะไรมา!
ดีที่ร่างกายเขาแข็งแรง จือชิงเจิงต้มน้ำขิงให้กิน ก็เลยไม่เป็นหวัด
ตอนนั้นซูฮ่าวเล่าเรื่องนี้เป็นมุกตลกให้ทุกคนฟัง แค่ไม่คิดว่าจะมีเบื้องหลังแบบนี้
ส่วนเวินหลีน่ะลืมเรื่องนี้ไปแล้ว แต่พระรองก็ต้องตกหลุมรักนางเอกอยู่ดี ดูท่าสวรรค์ช่วยเจียงเยว่เอ๋อร์จริง ๆ!
ตอนนี้เจียงเยว่เอ๋อร์มีที่พึ่งเพิ่มอีกคน ต่อไปคงรับมือยากขึ้นอีก!
เมื่อหิมะละลายหมด การไถหว่านในฤดูใบไม้ผลิก็จะเริ่มขึ้นแล้ว!
หัวหน้าหมู่บ้านกับผู้ใหญ่บ้านพากันออกไปเดินสำรวจที่นา ยืนยันว่าดินพอขุดไหวแล้ว ก็ตัดสินใจจะเริ่มไถหว่านในอีกสามวัน ใครจะซื้อของก็รีบไปจัดการให้เสร็จภายในสองสามวันนี้ ช่วงไถหว่านพอวุ่นวายก็ต้องใช้เวลาเกือบเดือน ถึงตอนนั้นขอลางานไม่ได้ แถมขี้เกียจก็ไม่ได้ด้วย