“นี่พูดอะไรของนาย เด็กผู้หญิงมันเป็นไง นายไม่ดูหรือ ในเมืองตอนนี้รับคนทำงานใครไม่รับคนมีความรู้ ดูเด็กผู้หญิงที่ได้เรียนหนังสือพวกนั้นสิ เวลาแต่งงานสินสอดยังแพงกว่าคนไม่รู้หนังสืออีก
ถ้านายส่งลูกสาวแม่หม้ายเซวียไปเรียนหนังสือ ดี ๆ กับหน่อย โตขึ้นก็หาเขยดี ๆ ให้ ลูกสาวลูกเขยกตัญญูดูแลนายด้วยกันจะดีแค่ไหน!“
“แต่อยากหางานในเมืองน่ะยากจะตาย ฉันก็ไม่มีปัญญาหรอก!”
อ้ายขี้เกียจพึมพำ
เวินหลีอึกไป เผลอ ๆ ลืมไป ตอนนี้เพิ่งปี 74 งานเดี๋ยวนี้เป็นงานมั่นคงทั้งนั้น โรงงานรับสมัครส่วนใหญ่เป็นการคัดเลือกภายใน หลายที่พ่อแม่ส่งต่อให้ลูกหลาน แถมต้องประเมินระดับด้วย ถ้าไม่ใช่ตอนที่พ่อแม่แก่แล้ว อยากโอนงานต่อให้จริง ๆ ความเสียหายก็หนักเหมือนกัน
จะซื้องานสักตำแหน่งหนึ่ง ไม่ใช่แค่มีเงิน ต้องมีเส้นสายด้วยถึงจะได้!
อย่างน้อยสถานการณ์ตอนนี้ เด็กบ้านนอกเรียนหนังสือมากไป ก็ไม่มีประโยชน์จริง ๆ อย่างมากก็เป็นได้แค่คนนับแต้มในหมู่บ้าน ตำแหน่งนี้ก็เป็นตำแหน่งที่ใคร ๆ แย่งกันสุดฤทธิ์
ส่วนงานในเมือง ก็อย่าไปคิดเลย เพราะพวกเขาไม่มีเงินซื้องานก็จริง ตอนนี้ทั้งหมู่บ้าน ก็มีลูกชายคนโตผู้ใหญ่บ้าน กับลูกชายหัวหน้าหมู่บ้านที่มีงานในเมือง บ้านผู้ใหญ่บ้านน่ะเพราะเจียงเยว่เอ๋อเก่ง
หัวหน้าหมู่บ้านเป็นทหารผ่านศึก ตัวเองก็พอมีเส้นสายอยู่บ้าง แต่ลูกคนอื่นของพวกเขาก็ยังไม่มีงานเลยไม่ใช่เหรอ?